Dood

Dood.
Dit project is dood.
Armen en benen in de lucht, zoals vroeger in ‘De Grote Meneer Cactus Show’.
Maar net zoals de personages uit die show, is het niet echt dood. Het doet alsof en er zit geen beweging in (in de personages zat meestal nog vrij veel beweging, maar probeer zelf maar eens met je armen en benen in de lucht op de grond te gaan liggen en vervolgens niet te bewegen – dat valt heus niet mee), maar echt dood is het niet. Nog steeds dwalen de gedachten rond. Personages evolueren, werelden brokkelen af en krijgen een nieuwe vorm. Dit gebeurt aanhoudende; soms hele periodes niet, maar steeds keert het weer.
Maar dood dus.
Als in niets te melden.
Op dit front.
Op andere fronten begint er dan weer iets geheel nieuws.
Een spannend avontuur (voor de ingewijden is het toch spannend, voor al de rest een saaie bedoening waarschijnlijk).
Een avontuur dat ergens anders beschreven staat:
Ons huisje.

En zo blijft het hier…

Dood.

 


Lotje

Lap.

Ik heb al bijna een jaar niet meer van mijzelve laten horen. Toch niet op deze blog. Beslist mijn vrouw dat zij er wel eentje wil starten…

Dat heb ik weer.

Laat ik het positief bekijken… Het is misschien een motivatie (ik ga me toch niet laten doen door mijn vrouw zeker…) :-)

Nou ja, ik zou zo zeggen: Go check it out:

http://lotje.lichteeuforie.be

Veel plezier !!

 


Bibliotheek

Reeds onnoemlijk lange tijd ben ik bezig met het construeren van mijn bibliotheek web applicatie. Sinds kort maak ik terug vorderingen. Op zich is er nog geheel geen inhoud te vinden wat betreft de boeken die effectief tot mijn bibliotheek behoren, maar ik heb vanavond het welkomst tekstje geschreven. Dus ik zou zeggen… go check it out:

http://bib.lichteeuforie.be

 


Winterslaap

De schrijver in mij is even met vakantie.

Of tussen de sterren op zoek naar een nieuwe muze.

Misschien houdt hij een gezellige winterslaap. Buikje vol en oogjes dicht.

Of hij bevindt zich op de bodem van de oceaan, de voeten vastgegoten in een betonnen blok. Zijn lichaam ondergaat het eindeloze wiegen van de stroming.

Het echte leven nabootsen door virtuele situaties te manipuleren die bedacht zijn door de makers van games, in het volle besef dat het volledig namaak is en overtuigd zijn dat het net daardoor boeiender is.

Verloren in de tijd. Trappelend probeert hij te achterhalen niet waar, maar wanneer hij is. Om tot het kille besluit te komen dat ook hij het niet weet.

Vastgeketend aan een koude stenen muur in een kerker waar nooit daglicht kan binnendringen. De wreedste martelingen ondergaan en, nog erger, anderen dezelfde martelingen zien en vooral horen ondergaan.

Op een vliegtuig, in eerste klas, de beentjes onderuit, sippend van een cocktail te wachten tot de vakantiebestemming bereikt wordt.

In de sauna, zwetend, het lichaam ploeterend terwijl het zich toch in volledige rust bevindt.

Fietsend tussen de bomen, de pedalen steeds weer rond trappen, terwijl vocht parelend op het voorhoofd de dreiging uit in zijn ogen te zullen lopen.

Ziek in bed. Warmwaterkruik aan zijn voeten en de glazen thermometer in de mond. De onvermijdelijke rode neus kan niet ontbreken in dit plaatje.

De ultieme personificatie van een zak aardappelen betrachten door in de zetel te hangen, naar televisie te staren, onderwijl druipt uit een mondhoek een sliert kwijl.

Achter de grasmachine hobbelend, zuchtend, steunend en kreunend en zelfs af en toe een poging wagend tot een combinatie van twee of zelfs een keertje alle drie.

Bloggend . . . ??

???

??

(Ondertussen wordt het snurkende geluid van de schrijven in winterslaap steeds luider)

 


Sloth

 

Ik ben een lamzak.

Het is zo.

Ik kan het ontkennen, maar dat verandert de feiten niet.

Liever nog dan een zinnige actie te ondernemen, hang ik onderuitgezakt in de zetel. Of ergens anders waar het aangenaam onderuitgezakt zitten is. Van fysieke arbeid ken ik amper enige voldoening. Niet dat ik zoveel voldoening haal uit het nietsdoen. Maar aangezien beide acties evenveel voldoening schenken, is de keuze toch wel zeer eenvoudig, nietwaar?

Werken doe ik om te kunnen leven, niet andersom. Toch doe ik mijn werk graag en ik denk niet dat zij kunnen merken dat ik een lamzak in de derde graad ben (hard aan het leren om door te dringen tot de volgende graad, maar dit is niet eenvoudig – en aangezien het tegennatuurlijk is voor een lamzak om moeilijke ondernemingen te beginnen – laat staan te vervolledigen – zijn er slechts enkele in geslaagd om tot die hogere regionen door te dringen). Ik doe mijn werk graag en ik doe het goed.

Als er thuis iets moet gedaan worden (met toch wel een zekere nadruk op het verplichtende deel van het woord moeten), dan zal ik het ook niet nalaten. De afgelopen weken heb ik me zelfs meerdere malen in het zweet gewerkt.

ik kan namelijk het groter geheel zien. Het einddoel voor ogen houdend ben ik aan te zetten tot enige actie. Zoals een ezel een wortel voorhouden wordt om hem in beweging te krijgen, zo werkt het voor mij ook. De spreekwoordelijke wortel ligt minder voor de hand, maar is er wel.

Wortels of geen wortels, dan nog is het moeilijk beweging krijgen in dat vege lijf van me. Ook dat heb ik gemeenschappelijk met de ezel. Ik begin me af te vragen hoe koppig ik ben ?

Bon.

De eerste die me een ezel durft te noemen is verplicht mij een wortel te brengen.

Ik ben namelijk ook dol op wortels…

 

Misschien lijk ik dan toch meer op de ezel dan op een luiaard.

De vraag is, of dat wel zo erg is: vergeleken worden met een ezel.

 

Mij deert het niet.

Er is namelijk niet veel dat mij deert…

Ik ben een ezel.

 

I-A-I-A