De rivier en het vlot.

Ik heb een probleem. Het is een serieus probleem. Zoals ik reeds heb aangegeven, ben ik aan mijn volgende verhaal begonnen. Ik wil echter een heleboel feiten op een rijtje hebben voor ik al te veel neerpen. Kwestie van ervoor te zorgen dat ikzelf weet wat de personages weten. Dat is een minimum, zou je denken. Nu is dat op zich nog geen probleem.
Ik ben dus begonnen aan een feitenboekje, waar ik alle feiten (die van belang zijn) probeer op te sommen. Dit is op zich een leuke fase, want het geeft de mogelijkheid om ongebreideld te verzinnen. Stilaan begint zo het kader te ontstaan waarbinnen het verhaal zich moet afspelen. Dat is nodigen het zou een handige leidraad moeten zijn. Dus dit op zich is ook geen probleem.
Wat is het probleem dan wel?
Tijdens het neerpennen van al deze feiten gebeurt er iets vreemd. Ik weet niet goed wat, maar het zorgt er voor dat ik niet kan/durf/wil verder schrijven aan het verhaal zelf.
Misschien is het omdat het kader te nauw is. Misschien is het omdat ik reeds te veel weet van wat ik zou moeten neerpennen en daarom de interesse ben verloren. Misschien zijn de feiten niet bevredigend genoeg en vind ik het niet meer de moeite om er nog aan te beginnen (of verder te werken in dit geval). Misschien wordt ik teveel bewust van de omvang van het geheel en denk ik al bij voorbaat al dat ik het gehele project toch niet aankan. Misschien is dit het leukste deel van het bedenk-proces en wil ik niet loslaten. Misschien is het iets wat niet in dit lijstje staat.
Zoals ik al zei, ik weet niet wat het precies is, maar het is niet de eerste keer dat dit gebeurt.
Voor mijn SF boek heb ik een gigantische opsomming aan feiten, maar amper tekst.
Ook nu dreigt dit weer te gebeuren.
ik heb meer zekerheid gekregen door mijn vorige verhaal (Paranoia), maar daar heb ik deze techniek niet gebruikt. Het project was ook net klein genoeg (en lineair genoeg) zodat dit niet nodig was. Bij het huidige verhaal heb ik zulk een feitenboekje nodig om iets consistent te kunnen produceren. Dat denk ik toch.
Misschien moet ik me van de consistentie even niets aantrekken. Ik ben immers schrijver en ik kan, indien dit noodzakelijk zou blijken, feiten in het verleden aanpassen. Voor zover het mijn eigen gecreëerde verhaal aangaat toch. Misschien moet ik het even loslaten en het verhaal laten vloeien. Dat is immers altijd een goed gevoel. Een verhaal dat, terwijl je het neerpent, stilletjes verder kabbelt, om dan in een aantal stroomversnellingen te geraken. Ik ben de man op het vlot en ik volg de stroom. Ik beschrijf de rivier, maar ik ben de rivier niet, ik ben louter diegene die de rivier bevaart.
Misschien moet ik niet langer van de kant staan kijken, misschien is het tijd dat ik terug op mijn vlot kruip. Maar er is altijd de angst om te verdrinken. Ik wil niet verdrinken. Ik wil veilig zijn. Maar dan weet ik dat ik nooit mijn doel bereik.
Ik moet de sprong wagen.

 


Alive and kicking

Ik ben goed bezig.
En ik ben slecht bezig.
Ik zal met het slechte beginnen. Ik sta compleet nergens met mijn boek! Ik weet niet hoe lang het geleden is dat ik er nog iets voor gedaan heb. Ik zou het kunnen opzoeken in mijn blog, maar zelfs daar ben ik te lam voor. Het maakt ook niet echt uit hoe lang het geleden is.
Positivo die ik ben, denk ik meer aan het feit dat ik ook goed bezig ben. Ik ben met minstens drie schrijfprojecten bezig. Ik ben nog steeds een klein beetje met Paranoia bezig. Ik ben vaak met mijn SF boek bezig, alhoewel ik nog niet echt aan het schrijven ben hiervoor. Ik ben ook af en toe bezig met de reeks “De man en …”, waarvan ik het eerste deel alleszins geslaagd vind. Ik ben ook met mijn blog bezig. Ik ben ook van plan om nog een nieuwe stijloefening (zoals ook Paranoia is begonnen) aan te gaan, maar ik weet nog niet concreet hoe en wat. Daar lezen jullie wel over als het zover is. Misschien zelfs eerder. (hehe)
Ik hoop in het kort (reken echter op een paar maanden) voor een verrassing te kunnen zorgen, maar aangezien het een verrassing betreft, kan ik hier al helemaal niets over kwijt… voorlopig. (wederom: hehe)
Weet in ieder geval dat de schrijver very much alive and kicking is.
Ik heb er geen idee van hoe saai het precies is om deze blog te lezen (ik heb het geluk dat ik dat helemaal niet dien te doen, en het schrijven ervan is niet zo heel saai, gelukkiglijk), maar het helpt mij wel. Ik besteed misschien niet altijd voldoende tijd aan de blog en ik kan me voorstellen dat het soms worstelen is om erdoor te komen, maar ik doe mijn best om het interessant te houden. Ik hoop dat zowel Paranoia en “De man en…” hiertoe bijdragen.

Voor de schrijver in mij is dit een zeer interessante periode.

:-)

 


Paranoia

14.000 woorden.
20 pagina’s
6 Hoofdstukken
3 Maanden werk

Ik ben trots. Trots op het feit dat het me is gelukt. Ik ben tevreden met het verhaal, maar dat is niet de reden dat ik fier ben op mezelf. Ik heb volgehouden. Het is mijn langste verhaal tot nu toe. Bovendien is het mijn eerste actieverhaal. Al is het wel een actieverhaal op mijn manier. Er gebeurt uiteindelijk niet zoveel en bovendien worden nog vaak de gedachten uitvoerig beschreven. Maar dat is nu eenmaal eigen aan mijn schrijfstijl. Zoals ik al ergens in deze blog heb vermeld, had ik het einde al een tijdje geleden geschreven. Ik heb aan dat einde geen woord verbeterd. Ik heb er nog twee hoofdstukken tussen gevoegd. Ze zijn korter dan de meeste vorige. Het einde is vooral kort, maar wel krachtig. Vind ik zelf.

Ik ben ondertussen nog steeds bezig met het verzinnen van losse stukjes informatie voor mijn science fiction boek.
Ik heb echter een paar zaken geleerd tijdens het schrijven van Paranoia.
Eerst het positieve: Het schrijven van lange teksten is eigenlijk hetzelfde als het schrijven van korte stukken. Alleen moet je telkens als je iets schrijft hetzelfde verhaal induiken. Maar telkens toevoegen werkt wel en dat geeft me vertrouwen en doet uitschijnen dat het echt wel mogelijk is om zeer lange teksten te schrijven.
Vervolgens het negatieve: Het is verdomd moeilijk om consistent te zijn. Ik heb daar nooit bij stil gestaan, aangezien ik nooit lange teksten heb geproduceerd. Naar het einde toe verwerk ik wat data van eerder in het verhaal en dat vond ik moeilijk. En ik gebruik niet eens zoveel data opnieuw. Dat boezemt me wel een beetje angst in en ik vraag me af hoe echte schrijvers dat doen. Ik leg belangrijke data vast voor mijn science fiction boek. Een soort referentie voor eigen gebruik, maar er gaat zoveel informatie neergepend worden die niet in die referentie gaat voorkomen. Hoe zorg je ervoor dat je jezelf niet gaat tegenspreken?
Geen idee.
Maar ik ben dus een referentie aan het maken voor mijn science fiction boek. Dat op zich vind ik al leuk. Waarschijnlijk zelfs leuker dan het schrijven zelf. Want dit is de fase waarin ik mijn geest de vrije loop kan geven. Eenmaal ik begin te schrijven moet ik binnen de lijntjes (die ikzelf heb vastgelegd in de referentie) blijven. Toch zal de referentie gaandeweg bijgevuld en aangepast moeten worden, neem ik aan. Ook daat schuilt een beetje een gevaar voor inconsistentie.
Maar ik ben weer bezig over zaken die er op dit moment niet toe doen.
Paranoia is af !!

Hey !

Paranoia is af !!

Ik heb alle links aangepast, ze verwijzen nu allemaal naar het volledige document.
Ik dacht dat het wel handig zou zijn als ik het volledige verhaal in 1 documentje steek. Dat heb ik dus ook gedaan.
Wederom hoop ik jullie leesplezier te verschaffen.
Enjoy !

 


Paranoia deel drie

Deel drie is af. Het is hopelijk nog steeds boeiend en ik hoop dat het nog steeds doet verlangen naar meer.
We naderen het einde, maar toch zal het nog minstens twee hoofdstukken duren voor we zover zijn. Mischien zelfs nog meer, afhankelijk van de inspiratie en van de lengte van de hoofdstukken. Zoals reeds eerder vermeld is het einde reeds af. Ik zal het nog wel eens moeten nalezen als het eenmaal zover is (om eventuele tegenstrijdigheden op te lossen). Er moet echter nog het nodige gebeuren om het verhaal aan te laten sluiten bij dat einde.
Ik ben blij met het schrijven van deze stijloefening. Het is de eerste keer dat ik binnen een dergelijke omkadering een verhaal schrijf. Of misschien niet, maar het is alleszins de eerste keer dat ik het volhoud. Raar genoeg blijft het me ook genoeg boeien om het vol te houden. Wat voor mij ook een eerste keer is. Misschien heb ik nu genoeg geduld om dergelijke dingen vol te houden. Het geeft me wel wat hoop voor mijn SF boek.
Speaking of which…
Ik ben ook terug een beetje bezig met het SF boek uit te denken. Er is geen echt schrijfwerk aan te pas gekomen, maar ik ben nog steeds bezig om de omkadering vast te leggen. Het kader binnen welke het hele verhaal zich gaat afspelen, net zoals bij Paranoia.
Maar reeds genoeg geleuterd. Tijd om deel drie te verslinden.
Laat me weten wat jullie er van vinden !!
Of niet…

 


De ziekte en het randverhaal.

Ik heb de afgelopen tijd niet zo heel veel gedaan. Alleszins minder dan ik had willen doen. Maar ik heb een excuus. Een ijzersterk excuus. Ik ben ziek geweest. Ik ben het zelfs nog altijd een beetje. Buikgriep, volgens de dokter (en hij kan het weten).
Ik heb echter wel mijn fantasie de vrije loop gegeven. Het resultaat daarvan is dat ik verder ben geraakt met mijn SF boek. Ik heb een mogelijk consistent universum geschapen voor mijn verhaal. Ik heb het grote randverhaal bedacht. Maar eerst even een beetje uitleg:
Ooit had ik het plan om een strip te creëren. Ik had hiervoor zelfs al enkele visuele aspecten voor in gedachten. Er is echter maar een probleem. Ik kan niet tekenen. Ik ken ook niemand die voor mij de tekeningen kan maken (misschien wel, maar ik had geen zin om die, volgens mij zeer complexe, relatie aan te gaan). De strip zou een rode draad verhaal krijgen, maar toch per strip een los verhaal vormen. Nog een probleem is de overeenkomsten met een bestaande stripreeks. Ik zou mijn hoofdpersonage elke strip op een andere planeet droppen om daar een welbepaalde taak te laten uitvoeren. Het hoofdpersonage zou werkelijk gedropt worden, aangezien ze dit niet uit vrije wil doet, maar omdat ze geen keuze heeft. Ze is namelijk ontvoerd en wordt om de haverklap op een onbekende planeet geplaatst, zonder dat ze weet wat er van haar verlangd wordt.
Aangezien de strip er toch nooit van gaat komen, heb ik besloten om het verhaal proberen neer te schrijven. Ik heb alle ideeën verzameld en deze ideeën probeer ik steeds aan te vullen. Ik heb nog niets definitiefs geschreven (al enkele malen een klein stukje geprobeerd, maar ze zijn niet goed genoeg en moeten dus herschreven worden), maar ik heb al wel vele mogelijke situaties.
Mijn grootste probleem was echter het randverhaal. Het rode draad verhaal. Buiten het feit dat het hofdpersonage ontvoerd wordt, had ik hier nog niets voor. Nu ben ik beetje bij beetje dit verhaal aan het vormen. Kneden als het ware. En ik denk nu de grote lijnen in orde te hebben. Daar ben ik best blij mee. Zelf vind ik het ook een geloofwaardig randverhaal (binnen de context van SF natuurlijk), wat ik ook belangrijk vind.
Ik ben dus ziek geweest.
Ik heb niets voor mijn boek gedaan.
Maar ik heb wel mijn randverhaal voor mijn SF boek bedacht.
Al bij al een goede week !