Broedt daar een schrijver?

Iedereen kent het gevoel van voortrazende gedachten. Bij mij is het ook weer zover. Er is geen stoppen aan. Meestal is dit gevoel een vreselijk irritant gevoel dat komt opzetten op de meest ongelegen momenten. Niet nu. Deze keer is het een alsof ik in een trein zit die door een prachtig landschap reist. Ik leun op mijn gemak achteruit en laat de indrukken op me af komen. Ik geniet. Ik glimlach. Dit is hoe het voelt een nieuw verhaal te ontwikkelen. Ik broed op iets. Iets nieuw.
Ik heb onlangs een nieuw subgenre in de science-fiction ontdekt. De verhalen die ertoe behoren, ken ik al langer, maar de definitie van het subgenre is nieuw voor mij. Om de suspense nog wat te rekken, vertel ik nog even niet over welk subgenre ik het heb. Zo ben ik nu eenmaal. Iedereen kent een boek uit dit subgenre. Iedereen kent zelfs een personage uit dat boek. Het personage is Big Brother en het boek is dan 1984 (George Orwell). Een ander boek dat tot hetzelfde subgenre hoort, maar toch van een heel andere strekking is, is “I am Legend” (Richard Matheson). Eerlijkheidshalve moet ik wel toegeven dat ik van de laatste enkel de film heb gezien en niet het boek heb gelezen. Het subgenre is dystopie. Kort samengevat is een dystopie het omgekeerde van een utopie. Het beschrijft een samenleving die om één of meerdere redenen slecht is. Post-apocalyptische samenlevingen vallen ook onder deze noemer, vandaar de grote verscheidenheid. Sommige verhalen sluiten nauwer aan bij Science-Fiction dan andere, maar over het algemeen wordt dystopie als een subgenre van SF gezien.
Bij het ontdekken van deze definitie ben ik tot de vaststelling gekomen dat er veel verhalen (in de literatuur,in films en in TV series) zijn die ik goed vind. Om een kleine opsomming te geven (maar weet dat dit slechts inspiratie is van het moment):
28 Days Later, I am legend, 1984, Jericho (de televisieserie), A clockwork Orange, THX 1138, Animal Farm, Planet of the Apes, Fortress, The Children of Men, Aeon Flux, Blade Runner, Serenity, Code 46, Escape from New York (Escape from L.A.), Demolition Man, The Island, Robocop, eXistenZ, The Matrix, Mad Max, The Postman, 12 Monkeys, Waterworld, The Truman Show, Rollerball, Resident Evil, Gattaca, Minority Report.
OK, toegegeven, ik heb even de moeite genomen om op internet te zoeken, om de lijst wat te verlengen. Ook moet ik toegeven dat niet elk verhaal even goed of even sterk is, maar wat ze meestal wel doen is je laten nadenken. Laat dat nou iets zijn wat ik een enorme meerwaarde vind in een verhaal. Ik moet dus toegeven dat ik een fan ben van het subgenre. Eigenlijk is de aanzet “I am Legend” geweest. Ik ben eigenlijk per ongeluk in de filmzaal terecht gesukkeld, zonder dat ik wist waarover het verhaal ging. (Ik hou er namelijk van om me te laten verrassen). Het was inderdaad een verrassing. Maar de echte verrassing is nadien pas gekomen, toen het verhaal me niet wilde loslaten. Nadien heb ik “28 days later” gekeken, toevallig (of waarschijnlijk net niet) werd die iets later uitgezonden. De term dystopie heb ik dan weer opgepikt van listverse.com Een website die lijstjes maakt. Waaronder dus “Dystopian novels” en “Dystopian Movies”. Dan ben ik me gaan verdiepen in het subgenre en vervolgens te weten gekomen dat er nogal wat verhalen aan de beschrijving voldoen. Het is namelijk de ideale manier om kritiek te uiten zonder dit al te openlijk te willen doen. De kleine anarchist in ons wordt wakker. Broedt daar een verhaal?