Dood

Dood.
Dit project is dood.
Armen en benen in de lucht, zoals vroeger in ‘De Grote Meneer Cactus Show’.
Maar net zoals de personages uit die show, is het niet echt dood. Het doet alsof en er zit geen beweging in (in de personages zat meestal nog vrij veel beweging, maar probeer zelf maar eens met je armen en benen in de lucht op de grond te gaan liggen en vervolgens niet te bewegen – dat valt heus niet mee), maar echt dood is het niet. Nog steeds dwalen de gedachten rond. Personages evolueren, werelden brokkelen af en krijgen een nieuwe vorm. Dit gebeurt aanhoudende; soms hele periodes niet, maar steeds keert het weer.
Maar dood dus.
Als in niets te melden.
Op dit front.
Op andere fronten begint er dan weer iets geheel nieuws.
Een spannend avontuur (voor de ingewijden is het toch spannend, voor al de rest een saaie bedoening waarschijnlijk).
Een avontuur dat ergens anders beschreven staat:
Ons huisje.

En zo blijft het hier…

Dood.

 


Lotje

Lap.

Ik heb al bijna een jaar niet meer van mijzelve laten horen. Toch niet op deze blog. Beslist mijn vrouw dat zij er wel eentje wil starten…

Dat heb ik weer.

Laat ik het positief bekijken… Het is misschien een motivatie (ik ga me toch niet laten doen door mijn vrouw zeker…) :-)

Nou ja, ik zou zo zeggen: Go check it out:

http://lotje.lichteeuforie.be

Veel plezier !!

 


De nachten

We glijden zachtjes van de herfst in de winter. De temperatuur schommelt rond het vriespunt. De wind blaast de koude lucht lucht rond onze oren. De gezelligheid van de kerstperiode duikt her en der al op. De eerste sneeuw hebben we al achter de rug en de nachten worden steeds langer en langer.
Nee, toch niet.
Laat ik opnieuw beginnen…
Iets meer dan een maand oud, veertig dagen om precies te zijn, is mijn eerste zoon, tweede kind. Freya, onze twee jaar oude dochter, vertoont geen sporen van jalouzie. Integendeel zelfs, ze is ongelofelijk lief voor haar kersverse broertje. Ze is een beetje onstuimig af en toe, maar dat is dan weer geheel normaal voor haar leeftijd. Noah doet alles wat past bij zijn leeftijd: Eten, slapen, pampers vullen, boeren laten, rondkijken en… gillen. Ik heb even getwijfeld tussen schreeuwen en gillen, maar ik denk dat gillen een betere omschrijving is van het geluid dat hij produceert. Het begint meestal wel met schreeuwen, maar al vrij snel schakelt hij over naar gillen. Hij doet dit jammer genoeg niet enkel overdag, maar hij doet dit even vlijtig in het midden van de nacht (meestal tussen 3 en 6). Het slaap tekort is echter chronisch doordat er slechts weinige momenten zijn waarop we kunnen bijslapen en dus worden de nachten korter en korter.

 


Paranoïde koeien

Een eeuwigheid geleden heb ik iemand gevraagd om Paranoia na te kijken op fouten. Die persoon heeft dat gedaan, maar door omstandigheden geraakte de verbeteringen niet tot bij mij. Recentelijk is dat dan toch gelukt en ik kreeg aldus een kopie van mijn eigen verhaal waar een aantal verbeteringen op waren aangebracht. Om geheel in de schoolstijl te blijven, waren deze zelfs in het rood. Hoe we toch vasthouden aan dezelfde waarden. Omdat mijn verhaal dat verdient (Af en toe kan het geen kwaad narcistisch te zijn), ben ik begonnen met deze verbeteringen aan te brengen in het verhaal.
Bedankt Wendy!
Ik heb rond dezelfde periode met mijn allerliefste vrouwtje gebabbeld. Het gebeurt niet vaak dat we praten over mijn literaire escapades, maar ik geniet ervan als we het wel doen. De babbel heeft ervoor gezorgd dat ik een besluit heb genomen wat dit verhaal betreft. Ik ga niet alleen de verbeteringen aanpassen. Ik ga het hele verhaal aanpassen. De plot zal niet veranderen, maar sommige passages zullen herwerkt worden en bepaalde delen zullen uitgebreid worden. Dat is het proces waar ik nu mee bezig ben. De afgelopen dagen heb ik geschreven en herwerkt. Ik had het nooit verwacht, maar ook dit deel van het proces bevalt me wel. Het enige waar ik altijd tegen op zie is het herlezen van het verhaal. Ik weet wat er gaat gebeuren, ik weet hoe het verhaal afloopt, maar toch moet ik telkens opnieuw dezelfde woorden en dezelfde zinnen lezen. Dat gedeelte is minder leuk, maar noodzakelijk.
Ik heb dus een oude koe uit de sloot gehaald.
Paranoia.
Omdat ik nu terug aan het werken ben aan dit verhaal, heb ik de oude versie van het internet gehaald.
Binnenkort hoor je ongetwijfeld meer over de nieuwe versie van Paranoia!

 


Zandfilter

Lange tijd geleden dat ik nog eens geknutseld had. Lange tijd geleden dat ik nog zo gevloekt heb. Alhoewel dat laatste misschien niet helemaal waar is. Vloeken is immers mijn tweede natuur. Een gedrag, welke ik goed tracht te praten door te beweren dat het slechts verbaal geweld is, gericht aan een entiteit die, wat mij betreft althans, niet bestaat.
Aangezien onze filter van het zwembad niet voldoende is, hebben we een nieuwe filter gekocht. Een zandfilter. Die mag echter niet nat worden en daarom dat ik vlijtig aan het timmeren, zagen, boren, schroeven en vloeken ben geslagen. Van al die zaken is er eigenlijk maar eentje waar ik goed in ben. Ondanks mijn onkunde, ziet het resultaat er aardig uit. Een kastje waarvan de bovenkant open kan en de darmen langs een opening onderaan weg kunnen. Het zijn darmen, geen buizen. Niet dat er voor de doorsnee mens een verschil is (of toch alleszins niet voor mij), maar de specialist in de winkel kreeg ik amper nog overtuigd dat ik op zoek was naar flexibele darmen, na het gebruik van het woord buizen in mijn initiële uitleg. Waarmee ik bij het volgende probleem aanbeland ben. Eenmaal het kastje klaar, diende de pomp nog aangesloten te worden. Aansluitingen van de pomp: 38mm, aansluitingen op het zwembad: 32mm. Gisteren gefrunnikt tot alles aangesloten was en de filter even laten proef draaien. In eerste instantie lekte het ding langs alle kanten. Nog wat verder frunniken en het ding lekte al wat minder, maar nog steeds onaanvaardbaar veel. Alles nog steviger aandraaien hielp amper (maar toch een beetje). Heb het dan maar zo gelaten, omdat ik ondertussen in het zwembad wilde roeren, teneinde de vuiligheid te laten zweven (zodat het beter opgepikt kan worden door de filter). Het lekken is door magische krachten vanzelf geminderd tot op het punt waar het zelfs bijna niet meer lekt.
Wederom een project dat bijna afgerond is.
En ondertussen blijft het project schrijven stilletjes dobberen op een zee van oneindigheid.
Gelukkig dobbert het en zinkt het niet.