Warning: Use of undefined constant fb_replace_wp_version - assumed 'fb_replace_wp_version' (this will throw an Error in a future version of PHP) in /customers/8/b/7/lichteeuforie.be/httpd.www/blog/wp-content/themes/fog/functions.php on line 673 Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /customers/8/b/7/lichteeuforie.be/httpd.www/blog/wp-content/themes/fog/functions.php:673) in /customers/8/b/7/lichteeuforie.be/httpd.www/blog/wp-includes/feed-rss2.php on line 8 Lichte Euforie http://blog.lichteeuforie.be Mijn leven als amateur schrijver Mon, 03 Feb 2014 13:39:51 +0000 en-US hourly 1 Dood http://blog.lichteeuforie.be/?p=246 http://blog.lichteeuforie.be/?p=246#comments Mon, 03 Feb 2014 13:23:44 +0000 http://blog.lichteeuforie.be/?p=246 Dood.
Dit project is dood.
Armen en benen in de lucht, zoals vroeger in ‘De Grote Meneer Cactus Show’.
Maar net zoals de personages uit die show, is het niet echt dood. Het doet alsof en er zit geen beweging in (in de personages zat meestal nog vrij veel beweging, maar probeer zelf maar eens met je armen en benen in de lucht op de grond te gaan liggen en vervolgens niet te bewegen – dat valt heus niet mee), maar echt dood is het niet. Nog steeds dwalen de gedachten rond. Personages evolueren, werelden brokkelen af en krijgen een nieuwe vorm. Dit gebeurt aanhoudende; soms hele periodes niet, maar steeds keert het weer.
Maar dood dus.
Als in niets te melden.
Op dit front.
Op andere fronten begint er dan weer iets geheel nieuws.
Een spannend avontuur (voor de ingewijden is het toch spannend, voor al de rest een saaie bedoening waarschijnlijk).
Een avontuur dat ergens anders beschreven staat:
Ons huisje.

En zo blijft het hier…

Dood.

]]>
http://blog.lichteeuforie.be/?feed=rss2&p=246 0
Gelukkig is ze niet normaal http://blog.lichteeuforie.be/?p=239 http://blog.lichteeuforie.be/?p=239#comments Thu, 27 Oct 2011 22:01:29 +0000 http://blog.lichteeuforie.be/?p=239 Leuke titel, nietwaar?

Dat is de titel van deel 8 in de serie ‘Lichte Euforie’.

Onlangs nog een berichtje gepost op deze blog en vandaag bijna vier uur bezig geweest om deel acht in de serie neer te pennen. Een 2500 tal woorden. ongeveer 12 woorden per minuut. Binnenkort zal ik eens neer pennen waar het in die serie om draait. Aangezien ik deze blog (en site) ernaar vernoemd heb, is het misschien ook eens de moeite om wat achtergrond neer te pennen over de originele serie. De serie waar ik dus vanavond het achtste deel heb geschreven. (Valt het op dat ik nogal trots op mijzelve ben?)

Dat is een van de voordelen van schrijven. Het kortstondige moment van gelukzaligheid en voldoening. Een roes waar ik me nu nog in bevind.

Nog een detail meegeven. Dit verhaal is wederom geheel op dezelfde wijze tot stand gekomen als het overgrote merendeel. Daarstraks het basisidee voor het begin van het verhaal gevormd. Vanavond aan begonnen, met niet meer dan dat basisidee. De rest is ter plekke tot stand gekomen. Wederom met het soort twist op het einde dat ik een beetje als mijn signatuur beschouw.

Tot stand gekomen al luisterend naar Puscifer. No music for the masses, denk ik, maar wel verschrikkelijk goed.

En nu met z’n allen: Hiep Hiep…

 

HOERAAAAA

]]>
http://blog.lichteeuforie.be/?feed=rss2&p=239 0
The Burroughs http://blog.lichteeuforie.be/?p=229 http://blog.lichteeuforie.be/?p=229#comments Tue, 25 Oct 2011 20:38:37 +0000 http://blog.lichteeuforie.be/?p=229 Koning Winter staat voor de deur.
Tijd om de deur te sluiten.
De boekenbeurs staat ook voor de deur.
Tijd om de deur uit te gaan.

De centrale verwarming heeft het af laten weten en daardoor waren we aangewezen op de houtkachel. Dit geeft een speciaal soort warmte. Het soort warmte dat een mens tot in zijn botten verwarmt. Een gezellige warmte.
Elk jaar is dit bij mij het tijdstip waarop nostalgie boven komt drijven. De boekenbeurs kan dan ook niet beter getimed zijn. Zoals ook weer elk jaar, begint het dan te kriebelen.

Lang geleden ben ik begonnen aan een verhaaltje. Het was niet zomaar een verhaal, geen kattepis, maar een echt Verhaal. Nu is het zo dat een Verhaal niet zomaar tot stand komt. Het vraagt tijd (heb ik niet), doorzettingsvermogen (nog minder) en een ongebreidelde fantasie (hmmm, het kan nog goedkomen). Bovenal vergt het werk (van het soort dat ik niet presteer). Oh ja we missen nog een ingrediënt.
Een universum.
Zoals ik al zei, ik ben begonnen aan het verhaaltje. Misschien dat het ooit tot een Verhaal uitgroeit, maar daar zijn we nog niet. Wat ik wel heb is het universum. Het is verre van af, maar het bestaat.
Het universum heb ik ‘The Burroughs’ genoemd. Zo zou het Verhaal ook gaan heten.
Het verhaal kent zijn oorsprong ergens in september 2008.
Het originele idee was het geheel neer te pennen in een blog (speciaal voor dat doel gecreëerd).
Daar ben ik al vlug vanaf gestapt, omdat ik het perspectief wilde veranderen. Niet schrijven vanuit het ik-standpunt, maar de derde persoon, waar een blog niet echt geschikt voor is.
De eerste paar hoofdstukken zijn dan stilletjes tot stand gekomen, weliswaar over lange tijd gespreid. Maar op zich geeft dat niet, want dat gaf de kans om het universum uit te denken.
Dit uitdenken blijft voor mij onoverkomelijk. Ik kan het absoluut niet laten (en dat wil ik ook niet). Tijdens het laatste hoofdstuk, ontmoet mijn hoofdpersonage een ander personage.
Dankzij dat personage, heb ik het gehele universum overhoop gehaald.
Schijfwereld.
Mensen die me kennen, weten dat ik een fan ben van Schrijfwereld (en bij uitbreiding ook van Terry Pratchett).
Ik heb een verhaal geschreven in mijn eigen universum, maar in de stijl van Schijfwereld. Okee, misschien niet helemaal in de stijl van, ik hoop immers dat mijn eigen stijl herkenbaarder is. Desalniettemin is Schijfwereld een inspiratiebron geweest voor dat nevenverhaal. Ik was echter onmiddellijk verknocht aan het verhaal en aan de bijhorende stijl.
Ik heb niet veel later besloten om het gehele universum om te toveren (haha… toveren… Schijfwereld… hilariteit alom…) naar deze stijl. Toch blijf ik ook trouw aan mijn eigen universum. Mijn universum is een reële wereld.
Niet de hedendaagse wereld, zoals we die kennen, maar er komt niets bovennatuurlijk in voor (geen toverij, geen fantasy elementen en geen (of toch een minimum) aan SF elementen).
Reeds meerdere keren heb ik aan die beslissing getwijfeld. Schijfwereld is immers niet de enige inspiratiebron. Ik ben, dankzij de strips, ook in de wereld van ‘De Donkere Toren’ terecht gekomen. De strips zijn fenomenaal en ik hoop ooit eens aan de boeken te kunnen beginnen.
Mijn universum is een toekomstige wereld, waarin het overgrote deel van de mensheid is gestorven. Deze ramp is reeds enkele honderden jaren geleden gebeurd, maar heeft wel verregaande gevolgen.
Alhoewel het verhaal zich in de toekomst afspeelt, zou het ook een alternatief verleden kunnen zijn (voor het grootste gedeelte – niet volledig). Aangezien niemand nog de ingewikkelde technologieën van voor de ramp begrijpt, zijn deze grotendeels verloren gegaan. The Burroughs is een gigantische kuststad, die slechts voor een klein deel bewoond is (mensheid is grotendeels iutgestorven – remember?).
Mijn hoofdpersonage is een boer van het platteland die noodgedwongen naar deze stad verhuisd. Hij is er nog nooit geweest en ergens vreest hij zelfs dat het slechts een mythe is (Zulk een stad zoals aan hem beschreven werd , kan toch niet heus bestaan?).
Het verhaal zou simpel zijn van opzet. Een reisverhaal met doel. Dit is een beproefde formule, wederom ook in de serie van Schijfwereld (De Kleur van Toverij & Dat wonderbare licht), maar ook Lord of the Rings en nog zovele andere. Dit heeft voor de schrijver een groot voordeel: slechts 1 verhaallijn. Wat al moeilijk genoeg is.
Alhoewel na het neven-verhaal niets meer is geschreven, is dit universum steeds uitgebreider geworden.
Meer nog, ik voel er soms meer voor om verder te gaan met dat neven-personage en minder met het originele verhaal. Langs de andere kant is het originele verhaal wel veel verder gevorderd in mijn gedachten.

Ik heb een tijdje weinig gelezen (boeken – strips daarentegen weer wat meer), maar ik ben nu weer begonnen in een van de delen van Schijfwereld en ik hoop daar een beetje de moed en zin on te vinden om het weer aan te pakken.
Met wederom een winter in aantocht, bestaat de kans dat er weer iets gebeurd. Veel zal het niet zijn, maar alle beetjes helpen.
Anyway, ik heb toch weer een verschrikkellijk lange post voor op mijn blog.
Ah ja, iedereen die geïnteresseerd is in het neven-verhaal moet me maar een mailtje sturen.
Ik beloof niks, maar er bestaat een kansje dat je het wel te lezen krijgt dan.

]]>
http://blog.lichteeuforie.be/?feed=rss2&p=229 0
Twee redenen om wel te schrijven. http://blog.lichteeuforie.be/?p=224 http://blog.lichteeuforie.be/?p=224#comments Sat, 29 Jan 2011 07:16:43 +0000 http://blog.lichteeuforie.be/?p=224
  • Het zit in me.
  • De personages, de werelden, de details, de ideeën, de conflicten, het mysterie, kortom, de verhalen. Het zit diep in me en zal niet zomaar verdwijnen, ongeacht hoeveel ik schrijf.

  • Het moet er uit.
  • Niet altijd, maar ontegensprekelijk moeten die gedachten er regelmatig uit. Als een hond die toch af en toe nodig een verlossende wandeling nodig heeft, zo dien ik af en toe ook een beetje verlost te worden. ]]> http://blog.lichteeuforie.be/?feed=rss2&p=224 0 10 Redenen om niet te schrijven http://blog.lichteeuforie.be/?p=138 http://blog.lichteeuforie.be/?p=138#comments Tue, 18 Jan 2011 11:21:00 +0000 http://blog.lichteeuforie.be/?p=138

  • Geen zin.
  • Dit is de allesomvattende; te moe, geen tijd, geen puf, ik wil liever iets ontspannends doen (in plaats van inspannend), ik ben een lamzak, ik heb betere dingen te doen (yeah right), …
    Dit is waarschijnlijk het meest gebruikte en steeds voorradige excuus.
    Er is zoveel te doen en zo weinig tijd. Waarom dan tijd en energie steken in het neerpennen van wat woorden.

  • Herlezen en herwerken is niet leuk.
  • Steeds dezelfde woorden, hetzelfde verhaal dat ik reeds zo goed ken. Ik wil niet constant bezig zijn met iets wat ik al gedaan heb. Ik wil liever nieuwe dingen schrijven.
    Toch is dit een nodig proces voor (langere) teksten.
    I get bored easily. (Even by myself)
    By the way; typfouten zijn een merde.

  • Niemand is geïnteresseerd.
  • Ik schrijf en ik schrijf. Ik schrijf vervolgens nog wat.
    En zo heel af en toe leest iemand iets.
    Die dan zegt dat het wel goed is.
    Ik kijk strak, maar inwendig fronsen mijn wenkbrauwen tot boven mijn haarlijn.
    En ik schrijf.
    En ik schrijf…

  • Het is niet origineel.
  • Ik weet waar ik mijn inspiratie vandaan haal en daardoor merk ik ook de gelijkenissen op.
    Soms stoort me dat.
    Toegegeven, op andere (euforische) momenten, denk ik dat ik net de beste grap heb bedacht.
    Om die 5 minuten later alwaar vergeten te zijn.

  • Het grotere geheel ontsnapt me vaak.
  • Ik bedenk graag hele epossen in gedachten.
    Ik schrijf graag (korte) hoofdstukjes.
    Die twee op een logische manier aan elkaar knopen is echter niet zo eenvoudig.
    De ‘flow’ van het geheel moet goed zitten en dat lukt me niet.
    Bovendien vind ik vaak niet de moed om de verschillende hoofdstukken te schrijven, net omdat ik schrik heb dat ze niet passen.
    Het is een puzzelstuk van 10000 stukjes, maar je kan er steeds maar 20 zien en je kan er hoogstens 10 onthouden.

  • Het kost teveel tijd.
  • Het schrijven van een boek kost waarschijnlijk meer dan een jaar tijd.
    Niettegenstaande dat ik al meerdere jaren aan het zagen ben, denk ik toch steeds dat het me niet lukt alleen al omwille van de tijd die het kost.
    Ergens wel grappig en een tikkeltje contradictorisch.
    Maar zo zijn gevoelens vaak.

  • Het is de moeite niet waard
  • Als ik er al ooit in slaag om een boek te schrijven, dan krijg ik het aan de straatstenen niet versleten. Zie ook puntje 3.
    Niemand zit te wachten op een zoveelste middelmatig stukje pulp.
    Ik ook niet.

  • Epos over hoofdstuk.
  • Ik bedenk graag epossen. In mijn hoofd spelen hele avonturen zich af. Over and over again.
    Op weg naar huis, in de auto of ‘s morgens in bed, al dagdromend op een bankje, terwijl ik wandel in mijn eentje, steeds beleef ik de meest fantastische dingen of bedenk ik hele werelden.
    Dat is zoveel leuker dan die verhalen ook daadwerkelijk woord voor woord neer pennen.
    Het geschrevene overtreft nooit wat zich in gedachten bevindt.

  • Consistentie is onmogelijk
  • Hoe zorg ik ervoor dat ik mezelf niet tegenspreek. Zie ook puntje 6; hoe kan ik alle (nodige) details onthouden als ik er zo lang over doe.
    Hier speelt ook puntje 2 mee; om consistentie te verkrijgen is het nodig om te herlezen en herwerken. En dan bestaat nog steeds de kans dat er fouten in zitten.
    Ik weet het; zelfs uitgegeven boeken kunnen hier last van hebben, maar dat bewijst allen mijn punt maar: this is a tough nut to crack en ik ben net de notenkraker verloren.

  • Al wat ik lees is zoveel beter.
  • Kan ik kwaliteit leveren ?
    Geloof ik genoeg in mijzelve?
    Bestaat er voor mij een plaatsje? Een plaastje voor mij, terwijl ik zelf een vrij eigenaardige smaak heb?
    Hier speelt ook puntje 4 mee; Is mijn inspiratiebron niet veel beter dan wat ik ooit uit mijn pen kan laten vloeien?

  • The end
  • Ach, om met de woorden van iemand anders af te sluiten:
    Well what’ll I do now?
    Go to sleep.
    Pull the pud.
    We need new pornos.
    Well, I guess I’m still writing…
    ]]> http://blog.lichteeuforie.be/?feed=rss2&p=138 0 Lotje http://blog.lichteeuforie.be/?p=133 http://blog.lichteeuforie.be/?p=133#comments Sat, 15 Jan 2011 18:14:24 +0000 http://blog.lichteeuforie.be/?p=133 Lap.

    Ik heb al bijna een jaar niet meer van mijzelve laten horen. Toch niet op deze blog. Beslist mijn vrouw dat zij er wel eentje wil starten…

    Dat heb ik weer.

    Laat ik het positief bekijken… Het is misschien een motivatie (ik ga me toch niet laten doen door mijn vrouw zeker…) :-)

    Nou ja, ik zou zo zeggen: Go check it out:

    http://lotje.lichteeuforie.be

    Veel plezier !!

    ]]>
    http://blog.lichteeuforie.be/?feed=rss2&p=133 0
    Wolkjes http://blog.lichteeuforie.be/?p=131 http://blog.lichteeuforie.be/?p=131#comments Tue, 23 Mar 2010 12:06:40 +0000 http://blog.lichteeuforie.be/?p=131
    Waar zat ik met mijn gedachten? Te denken dat ik het allemaal wel zou kunnen. Hoe heb ik ooit zo naïef kunnen zijn? Het is immers zoveel eenvoudiger om in het zoete gras te gaan liggen en kijken hoe… de blauwe hemel aan me voorbij schuift? Er zijn immers geen wolkjes. Zelfs niet van die schattige schaapachtige dingen. Een strakblauwe hemel. Ik zou natuurlijk een beetje vals kunnen spelen; vertellen dat er wel donzige wolkjes drijven. Dat draagt immers bij aan de sfeer die ik probeer te scheppen. Mijn naïeve zelve ligt dus in het geurende gras te staren naar Altocumulus wolken, te denken dat geen enkele actie van mij ook maar iets teweeg brengt dat echt de moeite is. Een beetje het gevoel dat ik verwacht dat mensen in hun midlife crisis hebben, maar bij mij dan hopelijk toch zonder in het midden van mijn leven te zitten. Ondertussen dwalen mijn gedachten af naar de wolken. Ik vind het moeilijker dan ik had gedacht om de niet bestaande wolken in leven te houden en terwijl filosofisch te doen over mijn leven. Het is alsof er een grote pijp is naar mijn filosofische overpeinzingen, een beetje zoals een oliepijpleiding. Daarnaast staat bevindt zich een dun pijpje naar de wolkjes, vergelijkbaar in grootte met een waterleiding zoals ze in huis liggen. Alleen staat die kleine waterleiding onder druk, waardoor het veel weg heeft van een fontein. Uit de grote pijpleiding daarentegen sijpelt af en toe een druppeltje. Heel mijn redenering onderuit gehaald, er is geen plaats voor de gedachten die er zouden moeten zijn. Zelfs binnen in mijn geest is het veel eenvoudiger te denken over hoe imaginaire wolkjes schijven over het hemelse gewelf dan aan wat er werkelijk in mij omgaat. Het is niet geheel zeker of ik wel wil weten wat er in mij omgaat. Ontkenning. Onderdrukking. Dwangmatig negeren door overmatig aandacht te schenken aan onbelangrijke details.
    De vraag is natuurlijk welk effect dit heeft op de gemoedstoestand van een mens.
    Maakt het me gelukkiger?
    Maakt het me kapot op langere termijn?
    Ik weet het niet.
    En ik geef er geen ene kloot om.
    Ik bedenk hoe de wolkjes zachtjes verder glijden over het blauwe tapijt.
    ]]>
    http://blog.lichteeuforie.be/?feed=rss2&p=131 0
    Wezenlijk Verschil http://blog.lichteeuforie.be/?p=129 http://blog.lichteeuforie.be/?p=129#comments Wed, 17 Feb 2010 11:34:12 +0000 http://blog.lichteeuforie.be/?p=129
    In deze straat staat een huis.
    Het is een gewoon huis, je zou het voorbij rijden zonder het op te merken. Zelfs als je er te voet voorbij zou wandelen, is er niets dat het doet opvallen. Het is een klein huisje en achter de voordeur is een hal. Het licht in de hal brandt. Het brandt al gedurende een gehele periode onafgebroken.
    In deze hal is een deur. Een gewone schildersdeur die wit is geverfd. Toch is het geen gewone deur meer. Achter deze deur lurkt de dood. Het is een portaal naar de hel geworden. Na het openen van deze deur is er geen weg terug. Had ik dat maar geweten. Toch zou het geen wezenlijk verschil hebben gemaakt.
    Achter deze deur is een kamer. Een gezellige kamer die leuk is ingericht. Allerlei spulletjes zweven doelloos rond. Onaangeroerd liggen ze nog waar ze zijn achter gelaten. In deze kamer is het stil. De enige geluiden die doordringen komen van buiten deze kamer. Komen van buiten dit huis. De versieringen aan de muur zijn herinneringen aan vervlogen tijden. Elk detail verloren voor altijd.
    In deze kamer staat een zetel. Een ietwat oudere zetel die niets van zijn oorspronkelijke charme heeft verloren. Het is een gemakkelijke zetel. Waarschijnlijk heeft ze die om die reden gekozen. De armleuningen zijn, op het zitvlak na, het meest versleten. Het eeuwige gepulk bleek te veel en dus laat de zetel nu een beetje van zijn innerlijke kant zien.
    In deze zetel zit jij. Je armen rusten op de leuningen zonder nog te pulken. De glans is reeds lang uit je ogen verdwenen, de glimlach speelt niet meer om je mond. Je haren hangen zielloos naast je gezicht dat ik zo aanbeden heb. Je favoriete kleedje netjes om je lichaam gedrapeerd. De ketting glinstert in het zonlicht, maar je lichaam voelt reeds koud aan.
    Naast deze zetel lig ik. Zielloos. Levensloos. Mezelf van het leven beroofd nadat ik je zo gevonden heb. Ik kon niet verder. Ik wilde niet verder. Nooit had ik door de deur mogen gaan. Toch zou het geen wezenlijk verschil hebben gemaakt.
    ]]>
    http://blog.lichteeuforie.be/?feed=rss2&p=129 0
    De Fundering http://blog.lichteeuforie.be/?p=115 http://blog.lichteeuforie.be/?p=115#comments Wed, 10 Feb 2010 12:57:54 +0000 http://blog.lichteeuforie.be/?p=115 De storm is gaan liggen. Er is geen wind meer. Kleine vlokjes dwarrelen naar beneden, op zoek naar hun eigen plaatsje. Alles wordt bedekt onder een nieuwe laag. Al wat oud is, verdwijnt, terwijl de nieuwe coating alles eenvormig maakt. Het is een frisse, nieuwe aanblik. Desondanks hangt er een aura van tristesse over waaraan ontsnappen onmogelijk is. Af en toe een schittering en dan terug dezelfde witgestucte wereld.

    Dromen vervaagd. Zicht vertroebeld.

    Hier stap ik. Deze troosteloze omgeving is de mijne. Ik ben er thuis en toch. Toch is het niet de werkelijkheid. De scheidingslijn is dun, maar onmiskenbaar.

    De wereld binnenin is niet dezelfde als diegene die ik waarneem met mijn zintuigen. Ik voel me confortabel bij de wereld binnenin. Ik voel me echter gelukkiger in de buitenwereld. De wereld binnenin vergt veel van me, vreet aan me. Kleine tandjes knagen beetje bij beetje aan de fundering. Het witte vervangen door een kleurrijk tapijt helpt niet. De fundering blijft hetzelfde monotome partoon behouden. De tandjes blijven even vrolijk hun noeste arbeid volhouden. Ik weet dat de fundering het zal houden. Er wordt even hard aan gebouwd als er afgebroken wordt. Ondertussen is het kleurrijke tapijt uitgerold en ziet alles er fantastisch uit. Maar het is moeilijk te genieten van een geweldig uitzicht als je beseft dat beneden dat alles de raderen hard aan het werk zijn.

    ]]>
    http://blog.lichteeuforie.be/?feed=rss2&p=115 0
    Bibliotheek http://blog.lichteeuforie.be/?p=113 http://blog.lichteeuforie.be/?p=113#comments Thu, 01 Oct 2009 22:16:02 +0000 http://blog.lichteeuforie.be/?p=113 Reeds onnoemlijk lange tijd ben ik bezig met het construeren van mijn bibliotheek web applicatie. Sinds kort maak ik terug vorderingen. Op zich is er nog geheel geen inhoud te vinden wat betreft de boeken die effectief tot mijn bibliotheek behoren, maar ik heb vanavond het welkomst tekstje geschreven. Dus ik zou zeggen… go check it out:

    http://bib.lichteeuforie.be

    ]]>
    http://blog.lichteeuforie.be/?feed=rss2&p=113 0
    Winterslaap http://blog.lichteeuforie.be/?p=103 http://blog.lichteeuforie.be/?p=103#comments Wed, 05 Aug 2009 11:21:19 +0000 http://blog.lichteeuforie.be/?p=103 De schrijver in mij is even met vakantie.

    Of tussen de sterren op zoek naar een nieuwe muze.

    Misschien houdt hij een gezellige winterslaap. Buikje vol en oogjes dicht.

    Of hij bevindt zich op de bodem van de oceaan, de voeten vastgegoten in een betonnen blok. Zijn lichaam ondergaat het eindeloze wiegen van de stroming.

    Het echte leven nabootsen door virtuele situaties te manipuleren die bedacht zijn door de makers van games, in het volle besef dat het volledig namaak is en overtuigd zijn dat het net daardoor boeiender is.

    Verloren in de tijd. Trappelend probeert hij te achterhalen niet waar, maar wanneer hij is. Om tot het kille besluit te komen dat ook hij het niet weet.

    Vastgeketend aan een koude stenen muur in een kerker waar nooit daglicht kan binnendringen. De wreedste martelingen ondergaan en, nog erger, anderen dezelfde martelingen zien en vooral horen ondergaan.

    Op een vliegtuig, in eerste klas, de beentjes onderuit, sippend van een cocktail te wachten tot de vakantiebestemming bereikt wordt.

    In de sauna, zwetend, het lichaam ploeterend terwijl het zich toch in volledige rust bevindt.

    Fietsend tussen de bomen, de pedalen steeds weer rond trappen, terwijl vocht parelend op het voorhoofd de dreiging uit in zijn ogen te zullen lopen.

    Ziek in bed. Warmwaterkruik aan zijn voeten en de glazen thermometer in de mond. De onvermijdelijke rode neus kan niet ontbreken in dit plaatje.

    De ultieme personificatie van een zak aardappelen betrachten door in de zetel te hangen, naar televisie te staren, onderwijl druipt uit een mondhoek een sliert kwijl.

    Achter de grasmachine hobbelend, zuchtend, steunend en kreunend en zelfs af en toe een poging wagend tot een combinatie van twee of zelfs een keertje alle drie.

    Bloggend . . . ??

    ???

    ??

    (Ondertussen wordt het snurkende geluid van de schrijven in winterslaap steeds luider)

    ]]>
    http://blog.lichteeuforie.be/?feed=rss2&p=103 0
    Sloth http://blog.lichteeuforie.be/?p=100 http://blog.lichteeuforie.be/?p=100#comments Mon, 06 Apr 2009 12:30:25 +0000 http://blog.lichteeuforie.be/?p=100  

    Ik ben een lamzak.

    Het is zo.

    Ik kan het ontkennen, maar dat verandert de feiten niet.

    Liever nog dan een zinnige actie te ondernemen, hang ik onderuitgezakt in de zetel. Of ergens anders waar het aangenaam onderuitgezakt zitten is. Van fysieke arbeid ken ik amper enige voldoening. Niet dat ik zoveel voldoening haal uit het nietsdoen. Maar aangezien beide acties evenveel voldoening schenken, is de keuze toch wel zeer eenvoudig, nietwaar?

    Werken doe ik om te kunnen leven, niet andersom. Toch doe ik mijn werk graag en ik denk niet dat zij kunnen merken dat ik een lamzak in de derde graad ben (hard aan het leren om door te dringen tot de volgende graad, maar dit is niet eenvoudig – en aangezien het tegennatuurlijk is voor een lamzak om moeilijke ondernemingen te beginnen – laat staan te vervolledigen – zijn er slechts enkele in geslaagd om tot die hogere regionen door te dringen). Ik doe mijn werk graag en ik doe het goed.

    Als er thuis iets moet gedaan worden (met toch wel een zekere nadruk op het verplichtende deel van het woord moeten), dan zal ik het ook niet nalaten. De afgelopen weken heb ik me zelfs meerdere malen in het zweet gewerkt.

    ik kan namelijk het groter geheel zien. Het einddoel voor ogen houdend ben ik aan te zetten tot enige actie. Zoals een ezel een wortel voorhouden wordt om hem in beweging te krijgen, zo werkt het voor mij ook. De spreekwoordelijke wortel ligt minder voor de hand, maar is er wel.

    Wortels of geen wortels, dan nog is het moeilijk beweging krijgen in dat vege lijf van me. Ook dat heb ik gemeenschappelijk met de ezel. Ik begin me af te vragen hoe koppig ik ben ?

    Bon.

    De eerste die me een ezel durft te noemen is verplicht mij een wortel te brengen.

    Ik ben namelijk ook dol op wortels…

     

    Misschien lijk ik dan toch meer op de ezel dan op een luiaard.

    De vraag is, of dat wel zo erg is: vergeleken worden met een ezel.

     

    Mij deert het niet.

    Er is namelijk niet veel dat mij deert…

    Ik ben een ezel.

     

    I-A-I-A

    ]]>
    http://blog.lichteeuforie.be/?feed=rss2&p=100 0
    Broertje http://blog.lichteeuforie.be/?p=98 http://blog.lichteeuforie.be/?p=98#comments Fri, 03 Apr 2009 10:18:28 +0000 http://blog.lichteeuforie.be/?p=98 Mijn vrouw verzaakt het te gaan sporten.

    Op zich niet zo erg… ware het niet dat ik meestal die avond ook gebruik om te schrijven. Het is dus een veel te lange tijd geleden dat ik werkelijk iets gedaan heb. Zowel op mijn blog als daarbuiten.

    Vlak voor deze tijdelijke stop, heb ik een kort verhaal geschreven dat zich in het zelfde universum afspeelt als The Burroughs. In dit kort verhaal heb ik een nieuwe stijl toegepast (waarover later (misschien) meer).  Deze stijl ga ik ook toepassen in alle verhalen van The Burroughs (wat inhoudt dat ik de hoofdstukken die ik reeds geschreven had, moet bewerken).

    Ik heb dit korte verhaal laten lezen aan mijn broer, die het goed bevonden heeft. Het is nog maar een klad versie, dus er kan nog vanalles veranderen, maar toch betekent het voor mij veel dat hij ervan genoten heeft. Zulke commentaar helpt om het vol te houden. Om er terug energie in te steken.

    Jammer genoeg helpt het niet om er tijd voor te vinden.

    Het wordt dringend tijd dat mijn vrouw terug gaat sporten!

    ]]>
    http://blog.lichteeuforie.be/?feed=rss2&p=98 0
    SPAM http://blog.lichteeuforie.be/?p=96 http://blog.lichteeuforie.be/?p=96#comments Fri, 03 Apr 2009 10:05:54 +0000 http://blog.lichteeuforie.be/?p=96 Ik krijg ongelofelijk veel reacties…

    Waarvan ongeveer 100% spam is (de occasionele echte reactie is verwaarloosbaar ten opzichte van de hoeveelheid gegenereerde bullshit met ontelbare links naar niet koosjere websites).

    De meeste spam tegenwoordig wordt gegenereerd door een of andere woorden-engine die tekst het uiterlijk geeft van een zinnige tekst. Het ziet er uit als een zinnige inhoud, maar is het eigenlijk niet.

    Tenzij je nog beter gaat kijken en er plots een poetische inhoud opduikt.

    Toegegeven, het is rare poezie, maar niet vreemder dan sommige poezie die werkelijk door schrijvers is neergepend.

    Het volgende is dus een extract uit spam, diegene die het heeft geschreven (of uit wiens programmaatje het gefloept is), mag altijd credits vragen. Dan kan ik hem gelijk de kop inslagen omwille van de vele spam die hij ongevraagd mijn richting uit stuurt) . . .

     

    <BEGIN POEZIE – SPAM EXTRACT>

     

    the descending forehead

    kiss with nettles may escape

    that little front door

    handle not ask

    boldness

    taking least

    make the price

    head down

    hand ranks in poker

    minimizes the undane

    staring would bring these domes

    olie grabbed

    bet five dollars

    shoot dead lyrics

     

    <EINDE POEZIE – SPAM EXTRACT>

    ]]>
    http://blog.lichteeuforie.be/?feed=rss2&p=96 2
    De tijd vliegt http://blog.lichteeuforie.be/?p=94 http://blog.lichteeuforie.be/?p=94#comments Thu, 12 Mar 2009 07:43:10 +0000 http://blog.lichteeuforie.be/?p=94 Time flies when you’re having fun…

    Of als je ziek bent…

    Of als je alle dagen moet werken…

    Veertien TV programma’s volgt waarvan eigenlijk de helft niet echt de moeite is…

    4 recente games aan het spelen bent…

    Voor een stel (uitermate) schattige kinderen moet zorgen…

    Een huishouden dient te runnen…

    Grote verbouwingen moet voorbereiden…

     

    Graag af en toe een beetje slaapt…

    ]]>
    http://blog.lichteeuforie.be/?feed=rss2&p=94 0
    Een jongen droomt http://blog.lichteeuforie.be/?p=92 http://blog.lichteeuforie.be/?p=92#comments Mon, 02 Feb 2009 14:51:33 +0000 http://blog.lichteeuforie.be/?p=92 Een jongen droomt van verre reizen, fantastische avonturen en schoone deernes die dringend gered dienen te worden. Het gebeurt nooit. Het gebeurt nergens. Enkel in verhalen. Zijn verhalen, die hij bij elkaar fantaseert op saaie momenten. Die zijn er genoeg, saaie momenten. Misschien dat daarom zijn fantasie zo een goed geoliede machine is. Zijn lichaam ziet en hoort wat het nodig heeft om te kunnen reageren op de werkelijkheid, onderwijl is zijn geest op reis. Die geest bedenkt oplossingen voor de problemen die opdoemen. Op zich is dat al een hele prestatie, maar het gaat verder dan dat. Diezelfde geest heeft ook de opdoemende problemen verzonnen. Hij heeft interactie met de figuren die hij tegenkomt. De reacties van al die figuren worden evenzeer door de bedenker gecontroleerd. Alle touwtjes leiden dezelfde richting uit. Elk mogelijk woord en weerwoord is ontstaan in hetzelfde brein. Alle acties zijn een reactie op een eerdere actie. De eerste actie, de oerknal van dit universum heeft een duidelijke oorsprong.
    Een jongen droomt van zijn eigen creaties. Steeds vaker zakt hij af in het universum dat hijzelf heeft geschapen. Hij is een held, hij is de goede, hij is wat hij ook maar wil zijn. Hij is vrij.
    Hij is vrij.
    Gevangen in zijn eigen universum is hij vrij. Hij zit gevangen in zijn lichaam. Het echte leven heeft geen betekenis. Het is niet zijn leven. Het is een realiteit en hij heeft geleerd ermee om te gaan, maar het is niet van hem. Als dusdanig heeft het geen waarde. Hij ondergaat en hij reageert. Nooit heeft hij het gevoel dat een actie echt een actie is. Al zijn acties zijn een reactie op wat er rondom gebeurt. Niemand merkt hem op. Hij is niemand en dat bevalt hem wel. Hij zoekt geen interactie op, integendeel, als hij de kans krijgt die te ontwijken zal hij dat doen. hij wil geen deel uitmaken van iets waar hij geen invloed op heeft. De wereld kan hem veranderen, maar hij de wereld niet. Toch niet de echte wereld.
    Steeds groter wordt het contrast met zijn eigen universum. Hier is hij de oorsprong. Hij kan de hele wereld naar zijn hand zetten. Hier gebeurt alles zoals hij het wil. Zoals hij denkt dat het moet zijn en zoals hij beveelt dat het zal zijn. Hier is hij god. Hij is alles.
    Een jongen droomt om nooit meer wakker te worden. Zijn geest heeft zich verscheurd van zijn lichaam. De realiteit dringt niet langer door tot hem. De breuk is niet overbrugbaar. Zijn geest heeft zichzelf wijsgemaakt dat hij het lichaam niet meer nodig had. Het was overbodige ballast en hij heeft zichzelf ervan bevrijd. Zijn geest zweeft door het eigen universum, niet langer geplaagd door de werkelijkheid. Hij is vrij.
    Een jongen droomt. De machines rondom zijn ziekenhuisbed maken hun typische geluiden. Het meisje dat zijn hand vasthoudt snikt zachtjes, terwijl de tranen op de grond vallen. Ze doet niet de moeite de stroom ergens te onderbreken, ze laat de tranen gewoon rollen.
    Een jongen droomt.

    ]]>
    http://blog.lichteeuforie.be/?feed=rss2&p=92 2
    De poppenspeler http://blog.lichteeuforie.be/?p=90 http://blog.lichteeuforie.be/?p=90#comments Wed, 14 Jan 2009 14:45:35 +0000 http://blog.lichteeuforie.be/?p=90 En de muziek stopt.
    Stilte dendert door de ruimte als een kudde op hol geslagen olifanten. De droom is voorbij, het beeld reeds lang afgestorven. De toeschouwers weten niet wat hen overkomt. Ze voelen zich alsof ze net in een val zijn gelopen. Een enorme druk ontstaat op hun schouders. De angst is haast zichtbaar… een kleine flits die van persoon tot persoon huppelt tot iedereen besmet is. Sommigen denken eraan om zich al kruipend over de vloer te verwijderen, maar de vrees is te alomtegenwoordig, zodat niemand zich aan die actie waagt. Het zou niet baten, er is geen ontkomen aan de angst. Anderen hebben de indruk dat er iets verwacht wordt van hen, maar ook zij blijven onbeweeglijk. Ze hebben er geen idee van wat er verwacht zou kunnen worden van hen. Als ze zich hier wel een idee van zouden kunnen vormen, zouden ze even bevroren blijven door de intense beleving van angst.
    Zachtjes kuchen. Ongemakkelijk heen en weer wiebelen op een stoel die dat eigenlijk niet toelaat vanwege te smal. Het ogenschijnlijk ondoordacht krabben in het haar. Stiekem spelen met de vingers, of toch zodanig dat zo min mogelijk mensen dit in de gaten kunnen krijgen. Veelvuldig knipperen met de ogen. Allemaal kleine, bijna onzichtbare, tekenen van nervositeit. Allemaal blijven ze achterwege in deze zaal. Deze zaal lijkt stil te staan op de tijdsband die de rest van de wereld hanteert. Maar de angst is te lezen in de ogen van de toeschouwers. De chaotische gedachten razen verder, geen van hen kan een aanknopingspunt vinden in hun eigen leefwereld en laat de mensen in een staat van verbijstering achter. De gedachten bundelen samen boven hun hoofden en vormen een duister beest. Een beest waarvan heel even de ogen oplichten en zo doordringen in deze werkelijkheid, maar wel enkel zichtbaar voor het getrainde oog. Het beest is echter even gevangen als de gedachten waaruit het ontstaan is. Die zijn op hun beurt weer even gevangen als de mensen waaruit ze ontsproten zijn. Elk op zijn eigen niveau wordt vast gehouden door een vrees. De mensen denken aan vluchten, maar durven niet. De gedachten bundelen hun krachten om op een ander niveau een vluchtpoging te ondernemen en het beest is daar het gevolg van. Het beest klauwt om zich heen, maar raakt niets. Hij glijdt bewegingloos en met een snelheid die zich niet beperkt tot aardse maatstaven door de ruimte. Maar de ruimte waarin hij zich kan bewegen is beperkt. Deze verpersoonlijking van angst is gebonden aan de gedachten die hem tot stand hebben gebracht en daar schuilt hem nu net het probleem. Die gedachten zijn ontstaan door de toeschouwers en die zijn allen even bang om enige actie te ondernemen. Het beest is dus in staat om zeer hard te brullen, in zijn eigen realiteit, maar niet in staat om enige wijziging tot stand te brengen in zijn of onze realiteit. Het beest is gedoemd om gekooid te blijven, bevangen in de beperkte ruimte van de gedachten van de aanwezigen. Het zijn net de mensen die niet geloven te kunnen ontsnappen en dus is het beest bij voorbaat al verloren.
    En ik zit achteraan. Een glimlach onder mijn neus. Toe te kijken hoe het beest met onbeperkte werkelijke macht beperkt blijft tot het onschuldig brullen, hem opgelegd door zijn makers. Ik zit achteraan toe te kijken op de gepijnigde menigte. En ik bedien de touwtjes in mijn handen. En de poppen beginnen te dansen.

    ]]>
    http://blog.lichteeuforie.be/?feed=rss2&p=90 0
    Gelukkig…. I still don’t give a … http://blog.lichteeuforie.be/?p=88 http://blog.lichteeuforie.be/?p=88#comments Fri, 02 Jan 2009 14:40:39 +0000 http://blog.lichteeuforie.be/?p=88 Er gaat niets boven verdwijnen in een eindeloze woordenstroom die ontstaat in je eigen geest.
    Okee, er zijn misschien wel enkele zaken die daar nog boven staan, maar toch niet veel.
    Het zich terugtrekken in een eigen universum is verslavend.
    Meestal gaat het gepaard met muziek, liefst met hoofdtelefoon. Het zorgt voor een barrière tussen het werkelijke en het onwerkelijke. Ook helpt het wanneer de concentratie even verloren gaat. Het zorgt dan voor een afleiding buiten het werkelijke. Indien de woordenstroom een wereld is en het werkelijke leven de ruimte, dan is de muziek de atmosfeer. Het is een beschermende bel. Een huilende baby dringt immers niet meer zo gemakkellijk door. Immers… als een baby huilt in een bos waar nooit bomen omvallen, of indien dat toch gebeurt dit geheel geluidloos doen, ver van enige menselijke aanwezigheid, of indien ze toch aanwezig zijn, ze een hoofdtelefoon op hebben met luide muziek, onderwijl doordrongen van gedachten die geen verband houden met het werkelijke bos waarin ze zich bevinden, maakt hij dan geluid? En als een baby huilt zonder geluid te maken, huilt hij dan wel? En als de baby zich niet in dat bos bevindt, maar in ons huis, maar alle andere voorwaarden gelden nog (vooral het deel van de bomen… er is immers nog nooit een boom omgevallen in mijn huis), kan dan niet dezelfde filosofie gevolgd worden? Ik persoonlijk tracht te pleitten van wel. Leven in algehele ontkenning kan zo zijn voordelen hebben.
    Nu moet ik nog een soortgelijke oplossing vinden voor een tweejarige bengel van het vrouwelijke geslacht die constant om aandacht vraagt en voor hun respectievelijke moeders, ook van het …euh… vrouwelijke geslacht, die gelukkigerwijs dezelfde persoon zijn, zodat dat probleem reeds gehalveerd wordt, nog voor het zich stelt.
    Ik vrees echter dat zowel de mama als de peuter krachtiger zijn dan enige filosofie ooit geopperd, zodat er geen ontsnappen mogelijk is. Het is zoiets als met andere pijnen. Een kleine snee kan door pure wilskracht nog ontkend worden, zodat het gevoel van pijn nimmer aanwezig is, maar een gapende wonde waarbij een deel van je lichaam ongewild dienst kan doen als raam is door de krachtigste filosofen niet meer te ontkennen. Al spreek ik gelukkig niet uit ondervinding. Het enige geluk bestaat er vervolgens in dat de twee krachten, die van de bengel en die van de moeder, elkaar soms opheffen. Eentje die om aandacht smeekt en eentje die aandacht wil schenken.
    De realiteit is steeds nadrukkelijker aanwezig in mijn leven. Ach, hoe graag ik ook klaag, ik houd er eigenlijk wel van. Ik zie mijn schatten immers veel te graag. Alle drie. Ik zie u graag !
    Voor al de rest…
    Een prettig 2009.
    Of niet.
    I don’t give a fuck.

    ]]>
    http://blog.lichteeuforie.be/?feed=rss2&p=88 0
    Invloeden http://blog.lichteeuforie.be/?p=86 http://blog.lichteeuforie.be/?p=86#comments Mon, 29 Dec 2008 13:50:48 +0000 http://blog.lichteeuforie.be/?p=86 Zo vaak denk ik: “Dat kan beter.” Soms denk ik zelfs: “Dat zou ik beter kunnen.”
    Onmiddellijk gaat mijn geest aan de slag met het gegeven en bedenk ik wat ik zou veranderen om het inderdaad beter te maken. Soms kan ik me er niet van losmaken en blijven die gedachten rondspinnen. Die gedachten spinnen een verhaal, steeds meer details worden toegevoegd aan het web, tot er een kluwen ontstaat. Als bedenker heb je een tweeledig zicht op het kluwen. Het eerste is het overzicht, de blik die ik werp op het gehele web. Het web bestaat in het begin uit niet meer dan een paar draden, maar de gedachtespinnen doen hun best om er steeds nieuwe paden aan toe te voegen, totdat er een uitgebreid web zichtbaar wordt. Het tweede zicht is het perspectief dat ik de ontvanger (in mijn geval meestal lezer) biedt. Hierin wordt vaak over een van de beschikbare webdraden gewandeld. Onderwijl doe ik mijn best deze draad zo goed mogelijk te beschrijven. Soms wordt de ontvanger een zicht in perspectief geboden, maar nooit is het mogelijk om hem een zicht op het gehele web aan te bieden. Toch wil je als bedenker de ontvanger een zo duidelijk mogelijk beeld schetsen van het web door zo veel mogelijk van de draden te beschrijven. Soms is het web interessant, ondanks dat de draden slecht worden beschreven. Soms worden de draden fantastisch beschreven, maar is het web zo lek als een zeef. Heel soms worden draden fantastisch beschreven en blijkt ook het web geweldig. Of zonder beeldspraak levert dit het volgende op: Een goed verhaal, dat slecht wordt verteld. Een slecht verhaal, maar op een aangename manier gebracht. En de meest zeldzame: Een goed verhaal op een goede manier gebracht. Dit brengt me bij het volgende waar ik regelmatig mee te kampen heb:
    Soms bewonder ik verhalen die op me af komen. Dan ontstaat ergens diep in mij de drang om iets soortgelijks te doen. De magie die ik ervaar, wil ik delen. Als ik lang genoeg betoverd ben, dan uit zich dat door regeneratie. Ik wil eenzelfde web maken. Vaak zie ik dan een overzicht van mijn web en doemen de beschrijvingen van enkele draden in mij op. In plaats van de gedachte “Dat kan beter”, denk ik dan: “Hey, zoiets kan ik ook!” Wederom beginnen mijn gedachten te spinnen aan een web. De kleine spinnetjes in mijn hoofd is slechts zelden rust gegund. Jammer genoeg zijn er niet zo heel veel spinnetjes en krijgen ze zelden kans om een web te voltooien.
    Maar spinnen doen ze!

    ]]>
    http://blog.lichteeuforie.be/?feed=rss2&p=86 0
    De nachten http://blog.lichteeuforie.be/?p=84 http://blog.lichteeuforie.be/?p=84#comments Mon, 15 Dec 2008 14:57:04 +0000 http://blog.lichteeuforie.be/?p=84 We glijden zachtjes van de herfst in de winter. De temperatuur schommelt rond het vriespunt. De wind blaast de koude lucht lucht rond onze oren. De gezelligheid van de kerstperiode duikt her en der al op. De eerste sneeuw hebben we al achter de rug en de nachten worden steeds langer en langer.
    Nee, toch niet.
    Laat ik opnieuw beginnen…
    Iets meer dan een maand oud, veertig dagen om precies te zijn, is mijn eerste zoon, tweede kind. Freya, onze twee jaar oude dochter, vertoont geen sporen van jalouzie. Integendeel zelfs, ze is ongelofelijk lief voor haar kersverse broertje. Ze is een beetje onstuimig af en toe, maar dat is dan weer geheel normaal voor haar leeftijd. Noah doet alles wat past bij zijn leeftijd: Eten, slapen, pampers vullen, boeren laten, rondkijken en… gillen. Ik heb even getwijfeld tussen schreeuwen en gillen, maar ik denk dat gillen een betere omschrijving is van het geluid dat hij produceert. Het begint meestal wel met schreeuwen, maar al vrij snel schakelt hij over naar gillen. Hij doet dit jammer genoeg niet enkel overdag, maar hij doet dit even vlijtig in het midden van de nacht (meestal tussen 3 en 6). Het slaap tekort is echter chronisch doordat er slechts weinige momenten zijn waarop we kunnen bijslapen en dus worden de nachten korter en korter.

    ]]>
    http://blog.lichteeuforie.be/?feed=rss2&p=84 0
    Winter http://blog.lichteeuforie.be/?p=82 http://blog.lichteeuforie.be/?p=82#comments Tue, 04 Nov 2008 16:54:38 +0000 http://blog.lichteeuforie.be/?p=82 De winter is gearriveerd.
    Ik weet het, de herfst is nog maar een maandje bezig, maar voor mij zijn er maar twee seizoenen. Het koude, die ik voor de gemakkelijkheid winter noem en het warme seizoen, doopnaam zomer. De overgang is voornamelijk de temperatuur. Het heeft reeds gevrozen en ik heb al meerdere malen de kachel aangemaakt. Voor mij is de winter er. Alhoewel ik van de zomerse temperaturen hou, heeft ook de winter zijn eigen aantrekkingskracht. Een kachel en de warmte die uitgestraald wordt, is er daar zeker onderdeel van. Door de koude die buiten heerst, blijven mensen binnen, wat zorgt voor een gevoel van geborgenheid. Het vrije van de zomer en de weidsheid die daarmee samengaat, maakt plaats voor een gevoel van samenhorigheid. Of op een kleinere schaal een knus gevoel, het gevoel lekker dicht bij elkaar te zitten.
    De winter is zeker het seizoen om binnen te zitten. Dat zorgt er voor dat we andere zaken doen, andere prioriteiten hebben. Ik hoop deze winter weer wat meer tijd aan het schrijfprocess te kunnen spenderen. Dat valt af te wachten, maar ik heb er een goed gevoel bij.
    Ik ben nog steeds bezig met het herwerken van Paranoia.
    The Burroughs is ook nog steeds in ontwikkeling. Deze zou in een continue fase van ontwikkeling moeten zijn. De ruwe versie van deel vier is al af. Binnenkort herwerken en dan hebben we weer een extra hoofdstuk.
    Things are looking good!

    ]]>
    http://blog.lichteeuforie.be/?feed=rss2&p=82 0
    Paranoïde koeien http://blog.lichteeuforie.be/?p=77 http://blog.lichteeuforie.be/?p=77#comments Thu, 23 Oct 2008 19:36:14 +0000 http://blog.lichteeuforie.be/?p=77 Een eeuwigheid geleden heb ik iemand gevraagd om Paranoia na te kijken op fouten. Die persoon heeft dat gedaan, maar door omstandigheden geraakte de verbeteringen niet tot bij mij. Recentelijk is dat dan toch gelukt en ik kreeg aldus een kopie van mijn eigen verhaal waar een aantal verbeteringen op waren aangebracht. Om geheel in de schoolstijl te blijven, waren deze zelfs in het rood. Hoe we toch vasthouden aan dezelfde waarden. Omdat mijn verhaal dat verdient (Af en toe kan het geen kwaad narcistisch te zijn), ben ik begonnen met deze verbeteringen aan te brengen in het verhaal.
    Bedankt Wendy!
    Ik heb rond dezelfde periode met mijn allerliefste vrouwtje gebabbeld. Het gebeurt niet vaak dat we praten over mijn literaire escapades, maar ik geniet ervan als we het wel doen. De babbel heeft ervoor gezorgd dat ik een besluit heb genomen wat dit verhaal betreft. Ik ga niet alleen de verbeteringen aanpassen. Ik ga het hele verhaal aanpassen. De plot zal niet veranderen, maar sommige passages zullen herwerkt worden en bepaalde delen zullen uitgebreid worden. Dat is het proces waar ik nu mee bezig ben. De afgelopen dagen heb ik geschreven en herwerkt. Ik had het nooit verwacht, maar ook dit deel van het proces bevalt me wel. Het enige waar ik altijd tegen op zie is het herlezen van het verhaal. Ik weet wat er gaat gebeuren, ik weet hoe het verhaal afloopt, maar toch moet ik telkens opnieuw dezelfde woorden en dezelfde zinnen lezen. Dat gedeelte is minder leuk, maar noodzakelijk.
    Ik heb dus een oude koe uit de sloot gehaald.
    Paranoia.
    Omdat ik nu terug aan het werken ben aan dit verhaal, heb ik de oude versie van het internet gehaald.
    Binnenkort hoor je ongetwijfeld meer over de nieuwe versie van Paranoia!

    ]]>
    http://blog.lichteeuforie.be/?feed=rss2&p=77 0
    The Burroughs http://blog.lichteeuforie.be/?p=62 http://blog.lichteeuforie.be/?p=62#comments Mon, 06 Oct 2008 12:16:31 +0000 http://blog.lichteeuforie.be/?p=62 Mijn nieuwe schrijfproject is een online project. Het is een verhaal in blogvorm gegoten. Dankzij de blog van dit fictioneel karakter, wordt het verhaal uit de doeken gedaan.
    Voor ik begon met mijn lichte euforie blog, heb ik getwijfeld of ik een reële blog of een fictionele blog wilde starten. Nu, ongeveer een jaar later, heb ik beide. Ik wilde deze fictionele blog nog even verborgen houden, maar ik heb gemerkt dat ze reeds in de resultaten van de zoekmachines opduikt. Ook hier zou het kunnen dat er nog wat veranderingen gaan gebeuren, maar aangezien de eerste twee delen er reeds op staan, wil ik ze niet langer verborgen houden. Anders zouden lezers een zekere achterstand kunnen oplopen en dat wil ik niet.
    Stap in de wereld van: “The Burroughs”

    ]]>
    http://blog.lichteeuforie.be/?feed=rss2&p=62 0
    Eerste post op mijn nieuwe domein http://blog.lichteeuforie.be/?p=58 http://blog.lichteeuforie.be/?p=58#comments Sun, 05 Oct 2008 16:07:52 +0000 http://blog.lichteeuforie.be/?p=58 Zoals je hebt kunnen merken, heb ik de overstap gemaakt naar mijn eigen domein.
    www.lichteeuforie.be is volledig van mij !!
    Ik ben er trots op.
    Ik vermoed dat er nog wel een aantal schoonheidsfoutjes uit zullen komen, maar ik heb de overstap al vast gemaakt.

    Samen met deze “achter de schermen”-aanpassing, heb ik er ook voor gekozen om het uiterlijk flink onder handen te nemen. Niet langer het oud aandoende uiterlijk dat ik zelf had gecreëerd voor blogspot, maar ditmaal een thema dat ik slechts minimaal heb aangepast.

    Ik ben nog niet helemaal thuis in de applicatie die nu de blog verzorgt, dus ik hoop dat alles werkt naar behoren.
    Ik weet dat het mogelijk is om je te registreren, dus ik verzoek ook iedereen dit te doen!
    Wat gelukkig ook mogelijk is, is het importeren van een volledige blog. Dus ik heb de gehele oude blog gewoon mee over genomen, inclusief alle commentaren. Dat vind ik nou eens knap.

    Hiermee zijn we weer een stapje verder.
    Sorry voor deze onsamenhangende post, maar ik ben een beetje blij…

    yippie !

    ]]>
    http://blog.lichteeuforie.be/?feed=rss2&p=58 0