Echternach: Het vervolg

Beste lezers,

Het is een beetje stil geweest… Mijn excuses daarvoor. En meteen ook een waarschuwing: Get used to it! Ik ben namelijk niet altijd even gemotiveerd om veel te doen. My lazy nature gets in the way of me doing too much! Of in het Nederlands… Liever lui dan moe!! Maar dat was deze keer niet het geval… Ik ben namelijk een paar dagen weg geweest. Meer bepaald naar Saarburg. Mijn ouders verblijven daar vier weken en wij zijn voor een verlangd weekend naar hen toe geweest. Laat Saarburg nu toevalligerwijs niet zo heel ver van Echternach liggen… Een uitgelezen kans om er naartoe te gaan (rijden… zo dichtbij is het nu ook weer niet). We parkeerden aan de andere kant van waar we vroeger steeds parkeerden, welke ook de andere kant is vanwaar het verhaal zich afspeelde. Gelukkig is Echternach (het toeristische gedeelte) niet zo heel groot en bevindt het hotel en het café zich in de winkelstraat. Helemaal aan het einde van die winkelstraat om meer precies te zijn… bijna aan de bushalte. Toen we er bijna waren wist mijn moeder te vertellen dat we bijna aan het hotel waren waar ik die bewuste nacht heb gelogeerd. Een ware shock stond me te wachten. Het hotel is weg. Volledig weg? Nee! De voorgevel staat er nog. Enkel de voorgevel. Ik had dit nog nooit gezien, maar het ziet er wel cool uit.
Hotel Regine
Aan de overkant, nog steeds het etablissement waar ik die nacht ben uit geweest. Alleen is het niet langer een café, maar een restaurant. Het achterste deel waar het bandje speelde is gewoon deel van de zaal. Op de foto is dit tweede deel niet te zien.
Oktav Amadeus
Het was leuk om het terug te zien. Ik was er met mijn vrouw en kind en ik hou ongelofelijk veel van hen. Het verleden lijkt soms zo ver weg te zijn en soms zo dichtbij. Ik zal nooit het mysterie van de menselijke gedachten doorgronden. Maar ik zal altijd blijven proberen in mijn verhalen.

 


Maarten

De laatste tijd ben ik een link naar deze blog aan het posten op de twee andere blogs die ik in de gaten hou.
Beide zijn ontstaan door een ex-collega. Ex-collega, maar hedendaagse vriend. Regelmatig spreken we af, meestal aan de zee, vanwege zijn passie voor kiten. Check een keertje de blog: Kite Heaven. Hij is aan het bouwen en dat is de andere blog: …In the middle of the street.
Bij deze heb ik genoeg reclame gemaakt.
Waar was ik ook alweer. Oh ja… Ik ben dus volop reclame aan het maken op deze twee blogs (nou ja, een subtiel linkje op het einde van mijn geposte reacties). Maarten, want dat is nu eenmaal zijn naam, is er eindelijk achter gekomen, want hij belde me deze morgen. Hij wist niets van het bestaan van de schrijver in mij, maar hij was wel aangenaam verrast. Hij heeft me kennis gegeven van Google Analytics. Dit houdt statistieken bij van een website (of in dit geval blog). Dus als je dit leest, weet ik dat! Hehe… Big Brother is watching you ! Goeie tip dus !
Maarten gaat, naar eigen zeggen, de wereld laten weten dat ik een blog heb. Hij is er reeds mee begonnen door links op zijn blog te zetten naar mijn blog. Cool, dude ! Verder gaat hij het een beetje van de daken schreeuwen, neem ik aan. Zo is hij nu eenmaal.
Ik ga Maarten ook een duo verhalen sturen. Het woordje duo is speciaal gekozen voor zijn betekenis, want de twee verhalen zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Het beschrijft hoe ik me voel (maar dat doen zowat alle verhalen), meer bepaald hoe ik de situatie waarin ik me nu bevindt, ervaar. Nog specifieker beschrijft het eigenlijk de dualiteit die ik ervaar. Ik voel me zowel goed als slecht. Ik neem aan dat dit het geval is bij heel veel mensen. Deel een is de uitvergroting van het negatieve, deel twee is een uitvergroting van het positieve. Ik stuur deze verhalen naar Maarten, omdat hij de aanzet heeft gegeven voor deze verhalen. Dit zonder het zelf te beseffen (aangezien hij niet eens op de hoogte was van de kleine schrijver in mij).
Een paar weken geleden…
Maarten belt en na een paar practische zaken geregeld te hebben, beginnen we aan de orde van de dag. Idioot doen. Belachelijke grappen, domme opmerkingen. Je kent dat wel. Iedereen rondom ons bekijkt ons alsof we de reïncarnatie van het pestvirus zelf zijn, maar wij tweeën liggen te bulderen van het lachen. Neem dat bulderen trouwens maar serieus, want we hebben beiden een gigantisch stemvolume. Ik weet niet meer exact wat er allemaal is gezegd, maar op een gegeven moment wordt geopperd dat we onze klaagzang (die we aan het afsteken waren) eens zouden moeten neerpennen. Meer motivatie heeft de schrijver niet nodig. Ik heb toen het eerste verhaal geschreven. Maar omdat dat nogal een ongenuanceerde kijk was, dacht ik het beeld te vervolledigen met een tweede, positieve, verhaal
En zo is het duo geboren.
Niet dat je daaraan zou twijfelen, maar ook dat doen we graag… een klaagzang afsteken. We zijn er dan ook goed in en iets waar je goed in bent, moet je veel doen!
Oh ja. Nog een laatste iets. Ik vertel hier blijkbaar nergens mijn echte naam. Maarten gaat er alles aan doen om mijn naam te verkondigen. Om mij een beetje te kloten. Want zo is hij nu eenmaal ook. Ik hoop dat dat nooit verandert! (Weet je ineens waarom ik deze titel heb gekozen.)

 


Echternach

Het gaat uitstekend met mij, dank u. Hoezo, u had daar niet naar gevraagd. Maar geen probleem, mijn beste lezers. Dat is nu eenmaal een van de voordelen aan het schrijverschap: u moet helemaal niets vragen. Wij kunnen onze gedachten ook ongevraagd aan u opdringen. Hoe het komt dat het zo goed gaat, hoor ik u vragen. Wel mijn beste, dat komt omdat ik er wederom in geslaagd ben een verhaal te schrijven. Deze keer niet zomaar een verhaal. Ik heb iets neergepend dat recht uit mijn herinneringen komt. Iets waarvan ik het eigenlijk onmiddellijk na de feiten had moeten neerpennen, maar dat dus nooit is gebeurd. Dat is op zich jammer, maar ik kan mij nog herinneren dat ik het verhaal tot in de kleinste details aan mijn beste vrienden heb verteld. En als ik het mij correct herinner heb ik hen doen smullen bij het vertellen van het verhaal. Ik begin echter ook steeds meer te beseffen dat het geheugen iets zeer raar is en dat het vaak helemaal niet zou betrouwbaar blijkt te zijn als gedacht. Zeker dat van mij.
Het hele gebeuren speelt zich af in Echternach. Een detail dat ik heb weggelaten in het verhaal zelf. Ik vraag mij af of mijn vrienden zich dit gebeuren kunnen herinneren. Zij hebben het immers niet meegemaakt, voor hen is het een verhaal dat ze opgedrongen hebben gekregen door een verteller. De tweede reden waarom het verhaal meer is dan zomaar een verhaal is de impact die het heeft gehad op mijn leven. Misschien is die minimaal, maar steldat dat niet het geval is. Lees even mee:
Jarenlang lijd ik onder de ene verliefdheid na de andere. Lijden is het juiste woorden in deze omstandigheden, aangezien elke verliefdheid uitdraait op miserie. Geen van de meisjes was namelijk in mij geïnteresseerd. Allemaal zeer pijnlijk, maar ik heb er dan toch een hoop van mijn verhalen aan over gehouden. :-) Kort na de laatste verliefdheid (laat ons zeggen dat ik er nagenoeg over was), ga ik met mijn ouders op reis. Ik vertrek na hun en ik reis met de nachttrein naar Oostenrijk. Een unieke belevenis, die voor mij al een beetje een speciaal gevoel bracht. Op terugreis overnachten we in Echternach. Hier heb ik een zeer kortstondige ontmoeting met een meisje in een lokaal cafeetje (wat dus uitvoerig staat beschreven in het verhaal). Dit heeft een dusdanige impact op mij dat ik besluit dat het genoeg is geweest met al die verliefdheden, waar ik toch niets mee opschiet.
Vanaf dat moment voel ik me bevrijd van een last die ik al jaren lijk mee te dragen. Ik voel me vanaf dan terug goed. Gelukkig.
Een paar maanden later ontmoet ik mijn vrouw. De vrouw van mijn leven. De moeder van mijn kinderen.
Ik vraag me af of dit ook zou gebeurd zijn als ik die ontmoeting in Echternach niet had meegemaakt. Hadden wij dan ook samen geweest nu? Ik weet het niet. Niemand weet het. Maar het geeft mij toch wel een speciaal gevoel, bij dit reeds zeer speciale verhaal.
Nu heb ik het dus eindelijk geschreven. Het feit dat ik het me nog steeds zo goed kan herinneren betekent al heel wat, want zoals ik reeds aanhaalde is mijn geheugen niet zo ijzersterk als ik zou willen dat het was. Vroeger dacht ik er vaak aan. Nu nog heel af en toe. Alhoewel het in het begin ook wel een beetje pijnlijk was (door de kortstondige duur), heeft het hele gebeuren steeds een enorm positieve indruk op mij achter gelaten. Wat op zich ook vreemd is, aangezien ik meestal eerder geneigd ben het negatieve in de verf te zetten.
Wat mij raakte tijdens dit hele verhaal is dat ik, ondanks de vele andere details die ik mij kan herinneren, mij haar naam niet voor de geest kan halen. Ik weet nochtans zeker dat ze die wel heeft gezegd. Het voelt aan alsof ik haar tekort schiet hierdoor, terwijl zij zich dit hele voorval misschien niet langer dan een paar weken heeft onthouden.
De hele gebeurtenis heeft steeds een rare indruk op mij gemaakt en dat is nog steeds zo. Ik kan mij het gevoel nog inbeelden, ik kan de indrukken die het heeft gebrand in mijn geest nog oproepen.
Binnenkort ligt het voor de hele wereld open om geplukt te worden. Net zoals al mijn andere verhalen en net zoals toen ik het verhaal aan mijn vrienden vertelde, hoop ik maar een ding: Dat een beetje van de passie over gedragen wordt. Dat zou fantastisch zijn, toch?

 


Actie en reactie

Ik heb mijn eerste reactie.
Wel na een voorzichtige aandrang, maar desalniettemin een reactie.
Nu is het wel normaal dat er nog geen reacties zijn geweest, aangezien ik dit project als vrij persoonlijk beschouw (net als mijn teksten eigenlijk)en dus bijna niemand weet heeft van de blog, maar ik zal me hier toch over moeten zetten. Zeker als ik mijn teksten gepubliceerd wil zien.
Ik ga proberen deze blog iets meer kenbaar te maken (zonder de mensen lastig te vallen). Natuurlijk in de hoop meerdere reacties uit te lokken. U heeft het goed begrepen… dit is wederom een niet mis te verstane oproep aan eenieder die dit leest om reacties te schrijven! Dat moet niet lang zijn, er hoeft zelfs niets zinnigs in te staan (I’m easily amused). Het motiveert echter wel.

Genoeg meta-blog-spul.

Ik heb mijn lijstje gemaakt. Het zijn op dit moment 79 verhalen (en er blijkt nog een geschreven verhaal te zijn dat ik heb overgeslagen bij het digitaliseren). Er zullen er echter nog een aantal verdwijnen van dit lijstje (om verscheidene redenen).
Ik heb bovendien alles in 1 document gestoken en het bevat iets meer dan 40.000 woorden. Dit zullen er dus onvermijdelijk ook minder worden. Ik heb even snel uitgerekend wat dit zou betekenen voor het aantal pagina’s. Isaac Asimov’s “De Foundation en de Aarde” bevat 140.000 woorden (wees gerust; ik heb ze niet geteld, dit staat gelukkig in het voorwoord) en telt iets meer dan 400 pagina’s. 400/140.000*40.000 = 114. Mijn boek op dit moment zou dus ruw geschat 114 pagina’s aan tekst bevatten. Het zouden er in werkelijkheid meer worden, aangezien ik elk kortverhaal op een andere pagina zou laten beginnen (er zou dus pretty veel white space in het boek voorkomen).
Het is wat aan de minieme kant, maar om eerlijk te zijn, vond ik het meevallen. En wie weet… tegen de tijd dat ik aan publiceren toekom, zijn er misschien nog wat verhalen die ik kan toevoegen. Het gaat goed wat dat betreft de laatste tijd. Laat ons hopen dat het goed blijft gaan.
Het schrijven heeft lange tijd stil gelegen en het doet goed om er weer mee te beginnen (of bezig zijn – ondertussen). Het heeft wel als gevolg dat mijn muziek volledig tot stilstand is gekomen (of misschien is dat net de oorzaak van het feit dat ik terug schrijf, want ik ben eerder gestopt met mijn muziek als dat ik terug ben beginnen schrijven…).

Actie en reactie.
Ik moet met kunst bezig zijn.
Zelfs als het tot niets leidt.
Het behoedt mij voor mezelf.
Actie en reactie.

 


Nieuw Verhaal

Tja, moeilijk om spanning op te bouwen met zo’n titel, natuurlijk. Om dan maar meteen met de deur in huis te vallen. In plaats van een blog te schrijven, heb ik vanavond mijn woorden nogmaals in een verhaal gegoten. Nou ja, wat je een verhaal noemt… het is eerder een zorgvuldig geformuleerde mening. Zoiets. Weet ik het. Anyway. Ik heb in een kortverhaal op een avondje gedaan wat me in de muziek nooit is gelukt. Mijn beste vriend in de bloemetjes zetten.
Dat brengt me bij afgelopen weekend. Die hebben mijn vrouw en ik doorgebracht in de Ardennen, samen met mijn beste vriend en zijn vriendin. Onze schattige dochter was er natuurlijk ook bij. Het dotje.
Ik heb ook hem verteld wat ik van plan was. Ik wilde dit doen om twee redenen. Eerste en belangrijkste reden was dat ik het wilde vertellen. Tweede reden was dat ik vond dat hij recht had om het te weten en om eventueel bezwaar te maken tegen sommige verhalen, aangezien hij een groot deel van mijn jeugd prominent aanwezig was en dus ook (al dan niet bewust) onderdeel vormt van sommige verhalen.
Zoals verwacht had hij geen enkel bezwaar en was ook hij enthousiast.
Meer nog… hij kent iemand die een boek aan het uitgeven is. Hij was niet zeker van de manier waarop, maar door zijn uitleg heb ik kunnen opmaken dat het ook via de POD methode is. Hij ging een beetje informeren. Ik heb hem ook laten weten dat ik eventueel bereid was het boek te kopen. Deels omdat ik zo’n boek wel eens wil zien (kwaliteit en eventuele verplichte vermeldingen wil ik wel eens nakijken) en deels omdat het boek me wel kan liggen. Het is immers Science-Fiction. Hey, cool toch?

Verder gaat alles rustig zijn gangetje. Ik ben een lijstje aan het samenstellen met alle verhalen en ik ben bezig alle verhalen in 1 document te steken. Eigenlijk was ik net met beide klaar, maar nu komt er natuurlijk nog een verhaal bij. Nou ja, moet kunnen. Ik ben nog niet aan verbeteren toegekomen. Ik vond het neerpennen van het verhaal even belangrijker.
In het begin dacht ik nog dit jaar klaar te zijn met het boek, zodat ik in het nieuwe jaar onmiddellijk op zoek zou kunnen naar een uitgever. Ik ben ondertussen niet meer zo zeker van deze planning. Maar dat geeft niet. Ik hou vol en dat is meer dan wat ik in het verleden ooit heb gedaan. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat mijn boek er gaat komen. Dat houdt me aan de waggel. Dat en deze blog. Wat op zich ook weer een groot mysterie is, aangezien niemand deze blog leest (Mensen die dit toch lezen: laat een berichtje achter! Al is het maar om mijn motivatie te steunen!). Ik doe dit vooral voor mezelf. Net zoals ik steeds mijn verhalen heb geschreven: voor mezelf. Wat niet wegneemt dat waardering wel zeer belangrijk is voor mij.