Hier en nu

Stilletjes waait het buiten, maar ik voel het niet. Bladeren ruisen door de vederlichte aanraking met de wind, maar ik hoor het niet. Twijgjes dansen op en neer op het ritme van de luchtstroom, maar ik zie het niet. Aroma’s worden verspreid en immer verder gejaagd, maar ik ruik het niet. Ervaringen die verloren gaan en misschien nooit meer terug komen. Er is zoveel te ervaren en er gaat zoveel verloren. Het hier en nu is reeds meer dan we kunnen bevatten en toch verlangen we meestal naar andere plaatsen, naar andere tijden. Niemand ontsnapt eraan, allemaal kennen we de drang. We willen allemaal ontsnappen, zelfs als we ten volle beseffen dat we terug tot het hier en nu worden gedwongen. De realiteit ontsnapt aan niemand, evenals de drang tot vluchten.
Tussen deze twee waarheden is de menselijke geest een speelbal. Een speelbal die toch de nodige invloed kan uitoefenen hoe het spel gespeeld wordt. De teams blijven echter aanwezig en dwingen de speelbal van de ene naar de andere kant. Een oneindig spelletje dat zowel positief als negatief kan zijn. De menselijke geest is rekbaar, zelfs kneedbaar. Als we willen kunnen we een steeds grotere invloed uitoefenen op het spel. We kunnen ervoor zorgen dat een van de twee teams de overhand krijgt. Maar niets is zonder gevaar. Aan de ene kant bestaat er de kans dat je jezelf verliest, aan de andere kant is er het gevaar fantasieloos te worden en alzo volledig los te komen van de realiteit. Raar eigenlijk dat de beide uiteinden resultaten opleveren die dichter bij elkaar staan dan je zou verwachten.
Bij mij is steeds de drang sterk aanwezig geweest. Heel mijn leven al heb ik enorm vaak toegegeven aan deze drang. Dat doe ik nog steeds. De kans is vrij groot dat ik dat zal blijven doen. Ik heb het nodig. Het is mijn drug om door het dagelijkse leven te kunnen ploeteren. Het dagelijkse leven zelf heeft slechts een minieme impact op de drang. Of toch wel, maar alleen om op pijnlijke momenten de drang de hoogte in te laten schieten. Alhoewel ik eerlijkheidshalve ook moet toegeven dat er momenten zijn waarop de drang nagenoeg niet aanwezig is. De sterkte van de drang wordt echter niet enkel bepaald door de noodzaak om aan de realiteit te ontsnappen, maar er is ook een zeer sterke fun-factor. Dat is net de kracht van de drang. Zoals het ook de kracht is van elke drug.
Ik wil dealer zijn van deze drug. Ik bied jullie niet rechtstreeks de drang aan, maar een extra mogelijkheid tot ontsnappen. Ik probeer de drang op te wekken. Op dit moment ben je niet in het hier en nu. Maar het is stilaan tijd om weer te keren… Hier gaan we…

 


Amilo en de triestige realiteit.

Jammer dat het geen sponsorship oplevert, maar toch even een beetje reclame…
Bijna alle blog entries zijn geschreven op mijn oude laptop. In stilte in de woonkamer, vaak ook in het donker, zat ik meestal te typen. Waarom niet achter mijn computer, die qua performantie mijn oude laptop voorbijstreeft zoals een dar die op het einde van zijn werkleven op weg is naar de koningin een kever voorbijzoeft die net een van zijn vleugels heeft verloren in het oneerlijke gevecht tegen een kind van acht die zijn nieuwsgierigheid aan de realiteit wilde toetsen? Heel eenvoudig. Typen maakt redelijk wat lawaai, zeker als je typt zoals ik.
Het toetsenbord van mijn computer is een zeer goed toetsenbord, maar niet echt een stil. Daarom dat ik steeds mijn toevlucht zoek tot de laptop, die ik in de woonkamer heb geïnstalleerd. Indien mijn lieftallig vrouwke dan ligt te slapen, dan kan ik gewoon typen, zonder dat zij daar last van heeft.
Nu wil het echter dat mijn laptop zijn beste dagen echt wel heeft gehad. Surfen op het internet, terwijl er een tekstverwerker open stond, was eigenlijk al teveel gevraagd.
Sinds een paar dagen is er de oplossing: een nieuwe laptop. Een machtig beestje.
Dat betekent ook dat ik nu geen enkel excuus meer heb om niet verder te doen. Ik heb de laatste tijd veel te weinig gedaan. Ik hoop hier terug wat verbetering in te brengen. Alleen vind ik het zo verdomd moeilijk om tijd te vinden, of beter gezegd: tijd te maken voor deze zaken.
Wat niet veranderd is, zijn de gedachten. Ik heb terug de geest van een schrijver. Wat zowel voor- als nadelen heeft. Ik analyseer terug veel meer de verhalen die op mij afkomen. Onlangs naar de cinema geweest. Film gekeken, want dat is nu eenmaal een van de hoofdredenen om heel dat eind naar een cinema te rijden. En steeds maar denken hoe ik het verhaal zou laten evolueren. Dagen nadien spoken nog allerlei alternatieve plotwendingen door mijn hoofd.
Ondertussen ben ik ook nog steeds het middenstuk van Paranoia aan het kneden.
De gedachten zijn er, de uitwerking ligt weer stil.
Triestige realiteit.

 


Schrijfproces

Een inzicht in het schrijfproces, zoals het zich bij mij voltrekt…
Hoe komen mijn verhalen tot stand? Meestal is het op een gelijkaardige wijze. Bij mij is het een zeer simpel proces. Vroeger begon ik te schrijven, zonder het minste idee te hebben waarover ik zou schrijven. Nu gebeurt het vaak nog op deze manier. Eenmaal ik dan halverwege ben dan krijg ik meestal een inval waar ik naartoe wil en dan komt het er enkel nog op neer om de losse eindjes aan elkaar te knopen. Het “Echternach” verhaal is ook op deze manier ontstaan. Daarom dat het een randverhaal is geworden waar de herinnering inpast. Toen ik begon te schrijven aan dat verhaal, had ik er nog geen idee van dat ik die herinnering zou gaan neerpennen.
Regelmatig gebeurt het dan ook dat ik halverwege het verhaal even stop om het einde neer te pennen. Om vervolgens weer het midden van het verhaal op te pikken. Ik vermoed dat dit geen gebruikelijke manier is om een verhaal tot stand te brengen, maar het is wel mijn manier. En mijn manier werkt… voor mij.
Op deze manier werk ik niet meer altijd.
Ik vrees dat deze aanpak namelijk niet voldoet voor het schrijven van actieverhalen. Met actieverhaal bedoel ik dan elk verhaal dat meer is dan het neerpennen van gevoelens. Het is nodig het actiegedeelte ongeveer vast te leggen, anders wordt het verhaal waarschijnlijk nooit een geheel. Ik gebruik tegenwoordig dan ook vaker een kader waarin ik schrijf.
Paranoia heeft zich grotendeels al afgespeeld in mijn gedachten. Ik had een idee. Dat idee heb ik uitgeschreven in het eerste hoofdstuk. Ik wist wat ik wilde vertellen in het eerste hoofdstuk, maar ik wist nog niets van de details. Zoals ik reeds heb vermeld, heb ik het einde herwerkt en toen zijn ook een aantal van deze details veranderd.
Ik wist reeds vaag waar ik naartoe wilde. Ik wist in zeer grote (en vage) lijnen welk verhaal ik wilde vertellen. Aangezien er een aanzienlijke tijd over gaat, heb ik de mogelijkheid om het geheel in mijn gedachten vorm te geven. Desalniettemin volg ik toch nog grotendeels de (voor mij) gebruikelijke werkwijze. Ik heb ondertussen het einde geschreven. Het laatste hoofdstuk is af. Ik heb het op een avond (zeg maar nacht) neergepend. Het einde had vorm gekregen in mijn hoofd. Ook hier geldt weer dezelfde tactiek. Ik wist in grote lijnen wat ik wilde neerpennen. De details zijn pas boven gekomen tijdens het schrijven zelf. Just the way I like it. Het is iets korter geworden dan ik had gedacht. Er zijn zelfs een aantal zaken die ik oorspronkelijk wilde vertellen, maar die niet zijn toegevoegd. Maar ik vind het een sterk einde en ik wil er niet teveel aan veranderen. Misschien ben ik genoodzaakt nog hier en daar wat aanpassingen te maken (afhankelijk van hoe het middenstuk zich ontwikkeld), misschien ga ik nog vrij veel veranderen, we zien wel.
Een nadeel van deze werkwijze is wel dat herschrijven vaak noodzakelijk zal blijken. Ik ben namelijk ondertussen ook vaak over het middenstuk aan het nadenken. Er is echter een verhaallijn die ik moet laten vallen, omdat het in tegenspraak is met het eerste deel. Knap lastig. Dit is natuurlijk een nadeel dat wegvalt bij het schrijven van een boek, aangezien daar de mogelijkheid tot aanpassingen steeds blijft bestaan. Nu niet. Het dwingt me tot het bedenken van alternatieven, wat ook zo zijn voordelen heeft.
Je hebt nu ongeveer een idee hoe ik werk, hoe ik een verhaal tot stand laat komen. Ik zal hier in de toekomst waarschijnlijk nog wel een keertje over uitwijden.
Je weet nu ook dat het Paranoia verhaal niet geheel stil ligt. Meer nog er is reeds een volgende hoofdstuk af. Alleen kan dat nog niet online gezet worden, want het is het einde… Maar weet dat je meer kan verwachten.
Come and check it out on your favourite blog, real soon !!