Paranoia: 2. Kerkbezoek

 


De man & Paranoia

Het tweede deel van Paranoia is klaar.
Ik heb onlangs besloten het middenstuk op te delen. Ik was oorspronkelijk van plan om een vrij groot middenstuk te maken, maar ik bedacht dat het misschien interessanter zou zijn om meerdere kortere stukken te maken.
Dat zorgde er dan weer voor dat hetgeen ik reeds heb geschreven voldoende is voor weer een kleine publicatie. Dus wederom de blog entry hier vlak boven zal een link bevatten naar de pdf. Ik hoop dat jullie het leuk vinden en dat jullie uitkijken naar een volgend deel…
Zoals jullie hieronder hebben kunnen zien, ben ik eigenlijk ook een tweede reeks begonnen in de grote opzet van Stijloefeningen. Al zullen de stukjes van “De Man” niet een echte uitstap zijn buiten wat ik normaal schrijf. Integendeel. Het is erg gelijkend op mijn kortverhalen die ik steeds schrijf. Er zullen (waarschijnlijk) nog stukjes volgen in de reeks “De Man” en ik hoop dat ook die zeer genietbaar zijn.
Laat het in elk geval weten !!
.

 


De man die ook vader is.

“Waar gaan we naar toe?”
“Dierentuin”, horen we met veel overtuiging.
Mijn vrouw lacht en zegt: “Nee meid, we gaan naar oma.”
“Ja!”, horen we met evenveel overtuiging van op de achterbank.
We lachen en ik bedenk me dat ik houd van het woordje meid. Een gevolg van een woonplaats dichtbij de Nederlandse grens. Ik vind het vlotter klinken dan meisje. Aangezien het concept van een echte meid een beetje achterhaald is, heeft het voor mij nooit een connotatie gehad. Bij het woord meid denk ik in eerste plaats aan mijn vrouw en mijn dochtertje. Niet aan een dienster.
Het is even stil in de auto, ‘s morgens zijn noch mijn vrouw noch ik erg spraakzaam. Misschien is dat bij mijn vrouw wel enkel het geval omdat ik nooit iets zeg. Als ik geacht wordt te antwoorden, doe ik dat zo kort mogelijk. Mijn spraakzame ik moet nog wakker worden. Grappig is wel dat mijn spraakzame ik ook opblijft terwijl mijn lichaam reeds lang zou moeten slapen. Hoe moeër ik wordt hoe groter de spraakwaterval. Een bekende trek van mij bij mijn naasten, wie ik tot vervelen toe blijf lastigvallen met mijn geredeneer en oeverloze discussies, terwijl iedereen (inclusief mezelf) te moe zijn om zelfs maar te luisteren.
Plots komt van achter mij een enkel woordje: “Maan”.”Goed zo lieverd”, repliceer ik. De maan schijnt inderdaad door de bomen aan de linkerkant van de wagen en onze dochter, sinds kort bezeten door het hemellichaam, was de eerste die het opmerkte.
Niet veel later komen we ook effectief aan bij oma. Ze is het gewend en heeft gelukkig nog geen scheidingsangst. We krijgen een kusje voor we terug doorgaan, al moeten we daar meestal wel achter vragen en soms zelfs een beetje aandringen. Wij vertrekken terug na dit kleine oponthoud in de richting van het werk. We hebben geluk dat we niet zo heel ver rond moeten om onze schat af te zetten.
De begroeting ‘s avonds is altijd een hele hartelijke. Eerst zegt ze “Mama. Papa.” en staat ze van geluk te trappelen. Letterlijk. Als ze gelukkig is dan begint ze vaak ter plaatse te trappelen, met een glimlach waar onze harten van smelten. Vervolgens komt ze aangesneld om een “kroelie”. Een knuffel. Als baby heeft ze nooit graag geknuffeld, maar dat is ze nu aan het inhalen. Tot groot plezier van ons allemaal.
Terug op weg naar huis klinkt het wederom: “Maan.”
“Nee. Nu niet. Nu is er geen maan te zien.” Antwoord ik. Onverstoord gaat ze echter verder: “Maan?” Het klinkt echter meer als een vraag. Wederom een ontkenning, deze keer van haar mama. Als we onze straat in draaien merk je dat ze goed moet nadenken terwijl ze de woorden “Bijna thuis” uitspreekt. Meer en meer begint ze woorden te combineren. Niet zomaar woorden, maar effectief woorden die samen horen. Een klein wonder op zich. Thuis stapt ze vrolijk rond en begint reeds aan alle mogelijk spullen te zitten die niet voor haar handen bedoeld zijn. Die zijn namelijk veel interessanter dan al die spullen waar productontwikkelaars jaren op hebben liggen denken om net met dat ontwerp te komen dat de aandacht van kinderen zou moeten trekken. Nice try, denk ik dan. “Nee, Freya” is dan ook een veel gehoord zinnetje in ons huis. Haar reactie is meestal ongeveer hetzelfde. Ze schudt hevig nee, herhaalt soms het woordje, maar haar handjes doen vrolijk verder. Na wat aandringen of gebruik van het ander veel gebruikte woordje “Afblijven.” lukt het haar toch om zich aan die regel te houden. Mijn vrouw is het eten aan het bereiden in de keuken en ik heb de taak om op Freya te passen op mij genomen. Ik heb geluk, want Freya kan zich steeds beter in haar eentje amuseren. Ze loopt wat weg en weer en laadt naar dagelijkse gewoonte de schuif met boeken uit. De boeken belanden een voor een met een plof op de grond. Wanneer ze op de bodem zit, komt ze in mijn richting gestapt. Ik had reeds plaats genomen aan mijn laptop aan de eetkamer, zodat ik Freya in de gaten kan houden. Ze komt naar me toe met haar armen open, een teken dat ze gepakt wil worden en zegt hetzelfde woordje in een eindeloze loop: “Nijntje!?”. Kinderen zijn meesters in het uitspreken van een enkel woord tegelijkertijd als vraag en als bevel. Ze wil Nijntje zien en de laptop is voor de komende periode onlosmakelijk verbonden met Nijntje. Ik heb namelijk een tijdje geleden de website van Nijntje laten zien aan haar en dat vergeet ze niet. Dus als nu papa of mama zich aan de laptop bevinden, weerklinkt de naam van het lief, klein konijntje aanhoudende door het huis. Ik neem ze op mijn schoot en surf naar de betreffende pagina. Ze glundert en ik glunder mee.
Niet veel later is het tijd om te eten. Sinds kort eet ze ‘s avonds warm en ‘s middags boterhammen. Niet altijd even gemakkelijk, aangezien we niet echt vaste werkuren hebben. Maar het lukt wel. Ik zet ze in haar stoel, wat ze niet altijd even leuk vindt, maar het vooruitzicht op eten maakt veel goed. Soep eet ze graag en ze krijgt van zowel mij als van mama regelmatig een hapje. Het hoofdgerecht is een lastigere bedoening. Ze is geen grote fan van groenten. Regelmatig duikt dan het woord “dannie” terug op. Een verkorte versie van “Dat niet”, wat ze veelvuldig gebruikt als ze ergens niet mee akkoord is. Al bij al valt het mee en eet ze flink. Eenmaal we het einde naderen, begint ze wat vervelend te worden. Het duurt haar immers veel te lang. “Stappen?” Het bevelende is hier niet aanwezig. Het is eerder een smekende vraag, wederom herhaald tot ze haar zin krijgt. Van zodra ze haar twee voeten op de grond heeft, loopt ze naar mama, waar ze met haar armen in de lucht “mama pakken?” probeert.
“Nu niet lieverd, mama is nog aan het eten.”
Onverstoorbaar herhaalt ze haar verzoek. Wederom weigeren we toe te geven, maar nu met een korte nee. Een derde keer herhaalt ze smekend haar vraag en het onderlipje begint reeds een beetje te trillen. We wijzen haar weer op het feit dat ze niet opgepakt wordt terwijl wij nog aan het eten zijn. Alleen is het nu tijd om voor een zekere afleiding te zorgen. Meestal wijzen we haar op een stuk speelgoed, maar aangezien onze hond ondertussen ook rondhuppelt, valt haar oog daar toevallig op en vindt ze zelf haar afleiding. Ze strekt haar armpje terwijl ze de hond achterna gaat. “Ikkefix aaien.” Als fan van Asterix, kon ik niet anders dan onze westie Idefix te noemen. Alleen mocht ik de puntjes van de oren van onze hond niet zwart verven.
De melk zit reeds in de fles en Freya loopt met het dopje van de fles in haar hand rond. Ze weet dat ze pap krijgt en dan kan ze nooit in de zetel blijven zitten. Bijna alle dagen vraag ik haar van reeds in de zetel plaats te nemen. soms doet ze dit ook. Maar ze komt er dan onmiddellijk terug uit. Meestal haalt ze de zetel niet, meestal draait ze van te voren al terug. Wanneer het belletje van de microgolf rinkelt doet ze dit geluid na, goed wetende wat dit betekent. Wanneer ik met de fles in mijn handen op haar af stap, geeft ze vrijwillig het dopje. Ik geef haar de fles en zeg haar dat ze mooi in de zetel moet gaan zitten. Wat ze ook doet. Ze moet nog een beetje klimmen, maar dat vormt geen probleem. Tijdens het drinken moeten we soms zeggen dat ze moet blijven zitten, maar vandaag is ze braaf en verroert ze niet. Eenmaal de fles leeg is, deelt ze dit ook mee. “Op.”, zegt ze vol overtuiging, waarna ze vrolijk van de zetel afklimt.
Even nog loopt ze wat rond, maar echt spelen doet ze niet meer. Ze weet ook wat er nu komen gaat. “Ga maar naar de badkamer” draag ik haar op. “Ja!” antwoord ze en vertrekt. Vanuit de verte hoor ik: “tanden poetsen”. De laatste letter valt er wel af, maar verder klinkt het nagenoeg perfect. Grappig dat ze steeds enthousiast blijft vooraf, terwijl het tanden poetsen de laatste tijd meer en meer een strijd is geworden. We vermoeden dat ze toch wel een beetje last heeft van haar boventanden. Met een beetje wringen, lukt het aardig. Eenmaal dat gedaan is, is het tijd om te knuffelen. Ze loopt naar mama toe, waarna er een waar knuffelfestijn begint. Ze legt haar hoofd netjes op de schouder. Mama vertelt haar dat papa een verhaaltje gaat voorlezen. Wederom de blije en overtuigende “ja” die erop volgt en van blijdschap begint ze wederom te trappelen. Alleen heeft mama ze nu vast. Gelukkig is dit geen beweging die pijn doet, alleen de knieën dringen een beetje in de buik van mama. Na het knuffelen, neem ik ze over en we gaan naar boven. Als ik ze in bed leg volgt haar heilige tweevuldigheid: “Koelie. Tuttie.” Dit vraag-gebod wordt herhaalt tot ze de voorwerpen ziet. Haar tutter neemt ze van mij aan en stopt ze onmiddellijk in haar mond. Aangezien ik haar knuffel nog moet nemen, beperkt het vraag-gebod zich tot dat ene woordje. Doordat ze echter een tutter in haar mond heeft, wordt dat woordje herleidt tot een gemompel dat enkel herkenbaar is doordat je weet wat ze zegt. Als ik haar de knuffel aanreik, klemt ze die tussen haar hoofd en haar linkerschouder. “Slaapwel, meisje”, en ik werp haar een kushandje toe. Ik pak de boek vast en doe het licht in haar kamer al uit. Ik ga in de deuropening staan, waar ik voldoende licht heb van de hal. Ik begin voor te lezen. Ik doe niet echt stemmetjes, maar geef de verschillende personages toch een licht andere stem mee. Ik maak veel gebruik van intonatie, omdat ik daar zelf wel van houd en omdat het levendiger overkomt. Denk ik toch. Ik leg de boek terug weg en wens haar nogmaals een goede nacht en ik zwaai naar haar terwijl ik de deur dicht trek. Stilletjes ga ik naar beneden, waar mijn vrouw met een glimlach op de zetel zit. Ik nestel me tegen haar aan en terwijl ze zegt dat we toch een schattige dochter hebben, sluit ik mijn ogen.

 


Guess what !

Blijkt dat het vertragende effect zich ook in deze speler manifesteert!
Ik kan enkel hopen dat weinig mensen deze hinder ondervinden.
Voor diegene die hetzelfde probleem hebben:
Hier mijn muziekpagina op eSnips.
Verder ga ik er geen woorden (noch tijd) aan verspillen!

 


Mysterious Fly

Als ik ooit mijn huis in lichterlaaie zou aantreffen, dan zou ik twee dingen willen redden. Mijn teksten en mijn muziek. Aangenomen natuurlijk dat er zich geen mensen meer in het huis bevinden (en de hond ook niet), want die zouden prioriteit krijgen. Mijn creaties, hoe onbelangrijk ze ook zijn naar de buitenwereld toe, ik zou ze missen. Zo zweven er nog altijd flarden tekst rond in mijn geheugen, maar die ik nergens kan terugvinden. Vreselijk vind ik dat. Maar dat is niet waar ik het hier over wilde hebben.
Jullie hebben nu de kans om kennis te maken met mijn muziek. Ik ga daar niet te erg over uitwijden… ik vind de meeste zaken aangenaam om naar te luisteren, maar dat komt waarschijnlijk omdat ik het goede uit die nummers haal en minder op de (overduidelijke) fouten let. Terwijl buitenstaanders eerder geneigd zullen zijn het omgekeerde te doen. Ook de kwaliteit is vaak niet wat het zou moeten zijn. Demo-kwaliteit overstijgt dit niet.
Twee covers: Darts is een cover van System Of A Down (ik heb het nog een beetje versneld) en Good, Bad and Ugly is een cover van Ennio Morricone (Ik speel slechts een klein stukje).
Op sommige nummers speelt mijn schoenbroer mee (die nummers waarvan je denkt dat een bepaald instrument eindelijk eens degelijk wordt gespeeld, zijn waarschijnlijk aan hem te danken).
First One is een nummer dat ik samen met Maarten heb opgenomen. (Maarten speelt gitaar en heeft mee de drumlijn bedacht).
Voila, mijn credits zijn ook weer in orde… ere wie ere toekomt!
Widget-perikelen
Ik heb muziek.
Ik heb een blog.
Hoe moeilijk kan het nu zijn om deze twee bij elkaar te brengen?
Vrij moeilijk, zo blijkt.
Ik ben hier lang (maar dan echt wel lang) mee bezig geweest.
Ik had reeds een nummer op zo’n sociale site staan (www.esnips.com). Dit had ik iets meer dan een jaar geleden gedaan voor twee redenen. Ik heb toen mijn eerste blog gemaakt, maar dan voor mijn muziek. Ik ben toen ook op zoek gegaan naar een site waar je muziek (en andere files) kan delen met anderen. Ik ben toen bij esnips terecht gekomen. Een tweede reden is dat ik dan steeds mijn muziek nog heb, ongeacht wat er gebeurt met mijn computer. Mijn blog is een vrij snelle dood gestorven, aangezien ik al een paar jaar niet meer muzikaal actief ben (of toch in sterk verminderde mate). Mijn laatste nummer dateert van bijna twee jaar geleden, denk ik. Enfin, ik had dus reeds een nummer op esnips staan. Ik had het plan om hier mee verder te gaan. Gelukkig biedt die site de mogelijkheid tot het aanmaken van een widget (stukje software dat op een site een bepaalde taak uitvoert, zoals hier een mp3 speler). Ik dus een selectie uploaden naar esnips (deze selectie is grotendeels afhankelijk van de beschikbaarheid van mp3 versies van mijn nummers en minder van de kwaliteit, al heb ik de slechtste nummers wel weg gelaten, er zijn dus enkele nummers die er niet op staan enkel en alleen omdat ik er niet onmiddellijk een mp3 versie van beschikbaar had). Nadat ik alles op de site had, heb ik onmiddellijk een widget aangemaakt, om dan te merken dat de nummers vertraagd worden afgespeeld! Nu zijn mijn nummers zowiezo niet van een onberispelijke kwaliteit, maar vertraagd wordt het echt wel een hilarische bedoening. Ik dus op zoek naar een externe widget (dus niet die van esnips zelf) om mijn files mee af te spelen. Nadat ik deze eindelijk had gevonden, blijken de files niet als mp3 file te linken. Wat er dus op neerkomt dat met een externe widget de mp3 files van esnips niet te bereiken zijn.
Dan maar op zoek naar een andere plaats om de files op te zetten. Die plaats heb ik gevonden op www.snapdrive.net en ook deze site biedt de mogelijkheid om een widget te maken. Die geprobeerd, maar deze is te breed (widgets worden echt niet op maat gemaakt van de smalle blogs). Dan maar op zoek naar een externe widget en ik had een mooie gevonden. Eentje die het uiterlijk heeft van een ipod en waar je enorm veel aan kan configureren (kleuren, achtergronden, en meer van dat). Volgende probleem: blijkt dat ook de links naar de mp3 files op snapdrive niet goed te bereiken zijn vanuit andere widgets (WTF???). Zo onderhand begint het me echt wel de strot uit te hangen. Ik ben dan maar terug gegaan naar de widget van snapdrive zelf en ik heb die handmatig aangepast zodat hij wel past op de smalle zijkant van mijn blog. Hij staat er nu.
Profiteer ervan zou ik zeggen, want het heeft moeite genoeg gekost (jammer genoeg maakt dat er de muziek niet beter op!). En dan heb ik het nog niet gehad over de mogelijkheid tot het maken van online playlists (xspf files voor de freaks) en de widgets die hier gebruik van maken. Ook dat heb ik getest. Om eerlijk te zijn is het triest gesteld op het internet als je je eigen muziek op je eigen blog wil zetten. Maar dat is slechts mijn ervaring en misschien stel ik teveel eisen, of heb ik domweg pech gehad. Desalniettemin is het gelukt! (Hoera voor mij!)
Enjoy the music!
Enjoy the music!!
Enjoy the music!