Broedt daar een schrijver?

Iedereen kent het gevoel van voortrazende gedachten. Bij mij is het ook weer zover. Er is geen stoppen aan. Meestal is dit gevoel een vreselijk irritant gevoel dat komt opzetten op de meest ongelegen momenten. Niet nu. Deze keer is het een alsof ik in een trein zit die door een prachtig landschap reist. Ik leun op mijn gemak achteruit en laat de indrukken op me af komen. Ik geniet. Ik glimlach. Dit is hoe het voelt een nieuw verhaal te ontwikkelen. Ik broed op iets. Iets nieuw.
Ik heb onlangs een nieuw subgenre in de science-fiction ontdekt. De verhalen die ertoe behoren, ken ik al langer, maar de definitie van het subgenre is nieuw voor mij. Om de suspense nog wat te rekken, vertel ik nog even niet over welk subgenre ik het heb. Zo ben ik nu eenmaal. Iedereen kent een boek uit dit subgenre. Iedereen kent zelfs een personage uit dat boek. Het personage is Big Brother en het boek is dan 1984 (George Orwell). Een ander boek dat tot hetzelfde subgenre hoort, maar toch van een heel andere strekking is, is “I am Legend” (Richard Matheson). Eerlijkheidshalve moet ik wel toegeven dat ik van de laatste enkel de film heb gezien en niet het boek heb gelezen. Het subgenre is dystopie. Kort samengevat is een dystopie het omgekeerde van een utopie. Het beschrijft een samenleving die om één of meerdere redenen slecht is. Post-apocalyptische samenlevingen vallen ook onder deze noemer, vandaar de grote verscheidenheid. Sommige verhalen sluiten nauwer aan bij Science-Fiction dan andere, maar over het algemeen wordt dystopie als een subgenre van SF gezien.
Bij het ontdekken van deze definitie ben ik tot de vaststelling gekomen dat er veel verhalen (in de literatuur,in films en in TV series) zijn die ik goed vind. Om een kleine opsomming te geven (maar weet dat dit slechts inspiratie is van het moment):
28 Days Later, I am legend, 1984, Jericho (de televisieserie), A clockwork Orange, THX 1138, Animal Farm, Planet of the Apes, Fortress, The Children of Men, Aeon Flux, Blade Runner, Serenity, Code 46, Escape from New York (Escape from L.A.), Demolition Man, The Island, Robocop, eXistenZ, The Matrix, Mad Max, The Postman, 12 Monkeys, Waterworld, The Truman Show, Rollerball, Resident Evil, Gattaca, Minority Report.
OK, toegegeven, ik heb even de moeite genomen om op internet te zoeken, om de lijst wat te verlengen. Ook moet ik toegeven dat niet elk verhaal even goed of even sterk is, maar wat ze meestal wel doen is je laten nadenken. Laat dat nou iets zijn wat ik een enorme meerwaarde vind in een verhaal. Ik moet dus toegeven dat ik een fan ben van het subgenre. Eigenlijk is de aanzet “I am Legend” geweest. Ik ben eigenlijk per ongeluk in de filmzaal terecht gesukkeld, zonder dat ik wist waarover het verhaal ging. (Ik hou er namelijk van om me te laten verrassen). Het was inderdaad een verrassing. Maar de echte verrassing is nadien pas gekomen, toen het verhaal me niet wilde loslaten. Nadien heb ik “28 days later” gekeken, toevallig (of waarschijnlijk net niet) werd die iets later uitgezonden. De term dystopie heb ik dan weer opgepikt van listverse.com Een website die lijstjes maakt. Waaronder dus “Dystopian novels” en “Dystopian Movies”. Dan ben ik me gaan verdiepen in het subgenre en vervolgens te weten gekomen dat er nogal wat verhalen aan de beschrijving voldoen. Het is namelijk de ideale manier om kritiek te uiten zonder dit al te openlijk te willen doen. De kleine anarchist in ons wordt wakker. Broedt daar een verhaal?

 


De man die “De Foundation” heeft uitgelezen.

Ik ervaar een gemis.
Gisteren was het er nog niet, maar nu is het plots opgekomen. Het is geen erg gemis, maar toch is het er. Ik heb afscheid genomen van iemand die ik nu ongeveer een jaar ken. In die periode ben ik stilaan zijn levensverhaal te weten gekomen. Ik had het gevoel van gemis niet verwacht, maar nu overvalt het me een beetje. Het doet me terugdenken en wat erger is, het doet me realiseren hoe weinig er echt blijft hangen. Er is zoveel dat ik reeds ben vergeten. En dat proces is nog niet ten einde. Als het nu nog een vlek is, pertinent aanwezig in mijn bewuste geest, dan is het binnenkort niet meer dan een puntje. De ondergang van een maan aan het firmament in mijn geest. De verschrompeling tot ster tussen de andere sterren, om enkel nog eens een sterke gloed te laten schijnen wanneer mijn geest nogmaals zijn focus legt op net die ene ster. Ik koester de maan. En nu schijnt de maan voor de laatste keer hard. Misschien zelfs harder dan het voorheen heeft gedaan, omdat ik de maan niet wil loslaten. Ik wil elke krater nogmaals bekijken, elke berg inspecteren, maar dat kan niet. Enkel mijn herinneringen heb ik nog. Het zijn die herinneringen die de maan de laatste sterke gloed geven. Het is onmogelijk om in te schatten hoe klein de ster wordt, of hoe vaak ik die ster ga benaderen om nogmaals te laten oplichten. Eigenlijk maakt dat ook niet zo heel veel uit. De ster zal nooit van het firmament wijken. Al die sterren tesamen bepalen mee wie ik ben en hoe ik me gedraag. Net zoals bij al mijn sterren hoop ik dat ze ten goede komen van mij. Bij deze ster twijfel ik daar niet aan. De impact zal misschien klein zijn, maar daar staan dan weer vele sterren tegenover. Niet altijd genoeg, ik weet het. Ook dit fenomeen is duidelijk aanwezig. Bij de herinneringen hoort ook een soort schuldgevoel voor al het verkeerde dat ik die persoon heb aangedaan. Gelukkig beperken die herinneringen zich en niet omdat ik me de slechte dingen gewoonweg niet herinner, maar er zijn gewoon niet veel momenten die aan deze beschrijving voldoen. Samen met het licht dat de maan nu nog uitstraalt, is er de pijn die gepaard gaat met het gemis. Ik verzink een beetje in de poel van herinneringen, gevoelens van gemis en pijn, opflakkeringen van vreugde en nog meer gedachten en gevoelens. De poel is overweldigend, maar noodzakelijk. Ik werd erin gedropt en ik moet er door waden, wil ik terug aan de kant komen. Door me naar de zijkant van de poel te begeven, wordt het licht van de maan kleiner. Wanneer ik eindelijk aan de kant arriveer, zal de maan zijn uiteindelijke vorm van ster gekregen hebben. Misschien schijnt hij de eerste tijd nog wel een stukje feller dan in de verre toekomst. Voorlopig zit ik tot mijn enkels in de poel. Soms lijk ik er zelfs in te verdrinken, maar gelukkig nooit te lang. Ik wil weg uit deze poel, zonder dat het licht aan kracht moet inboeten. Jammer genoeg is dat onmogelijk. Raar genoeg is het net die wetenschap dat er voor zorgt dat de poel erger wordt, dat het moeilijker wordt om me voort te bewegen in de smurrie waaruit het is opgebouwd. Ik wil hier niet zijn, maar nu ik er ben, wil ik precies ook niet meer weg. Ik weet immers dat dat betekent dat het licht moet verdwijnen. Ik koester het licht. Ik koester het genoeg om het nu feller te laten schijnen dan het lang heeft gedaan. Ik koester het genoeg om er een krachtige ster van te maken. Ik koester het genoeg om de ster voor de rest van mijn leven met mij mee te dragen. Ik koester het genoeg om een deel van mij te laten worden. En die gedachte sterkt mij enorm. Die gedachte zorgt er voor dat ik de oever van de poel kan bereiken. Jij bent niet meer, maar je bent nu een deel van mij.

 


Alive and kicking

Ik ben goed bezig.
En ik ben slecht bezig.
Ik zal met het slechte beginnen. Ik sta compleet nergens met mijn boek! Ik weet niet hoe lang het geleden is dat ik er nog iets voor gedaan heb. Ik zou het kunnen opzoeken in mijn blog, maar zelfs daar ben ik te lam voor. Het maakt ook niet echt uit hoe lang het geleden is.
Positivo die ik ben, denk ik meer aan het feit dat ik ook goed bezig ben. Ik ben met minstens drie schrijfprojecten bezig. Ik ben nog steeds een klein beetje met Paranoia bezig. Ik ben vaak met mijn SF boek bezig, alhoewel ik nog niet echt aan het schrijven ben hiervoor. Ik ben ook af en toe bezig met de reeks “De man en …”, waarvan ik het eerste deel alleszins geslaagd vind. Ik ben ook met mijn blog bezig. Ik ben ook van plan om nog een nieuwe stijloefening (zoals ook Paranoia is begonnen) aan te gaan, maar ik weet nog niet concreet hoe en wat. Daar lezen jullie wel over als het zover is. Misschien zelfs eerder. (hehe)
Ik hoop in het kort (reken echter op een paar maanden) voor een verrassing te kunnen zorgen, maar aangezien het een verrassing betreft, kan ik hier al helemaal niets over kwijt… voorlopig. (wederom: hehe)
Weet in ieder geval dat de schrijver very much alive and kicking is.
Ik heb er geen idee van hoe saai het precies is om deze blog te lezen (ik heb het geluk dat ik dat helemaal niet dien te doen, en het schrijven ervan is niet zo heel saai, gelukkiglijk), maar het helpt mij wel. Ik besteed misschien niet altijd voldoende tijd aan de blog en ik kan me voorstellen dat het soms worstelen is om erdoor te komen, maar ik doe mijn best om het interessant te houden. Ik hoop dat zowel Paranoia en “De man en…” hiertoe bijdragen.

Voor de schrijver in mij is dit een zeer interessante periode.

:-)