Alabama Song

(Update – 06-06-2008 – Het nummer is aangepast, hopelijk verbeterd. Voornamelijk volumes, maar ook een zanglijn toegevoegd op het refrein)

Mijn nieuw nummer is klaar.
Het is een cover van Kurt Weill (maar is waarschijnlijk beter bekend van the Doors):
Alabama Song (Whiskey Bar).
Ondanks het feit dat ik geheelonthouder ben, hebben dit soort nummers mij altijd aangetrokken (ander voorbeeldje is Nick Cave met Brother, my cup is empty).
Om deze song te maken, heb ik 190 opnames gemaakt:
39 Bas opnames (waarvan 9 gebruikt)
101 Gitaar opnames (waarvan 16 gebruikt)
50 Zang opnames (waarvan 8 opnames gebruikt)
Aangezien de drum volledig digitaal is, zijn hier geen opnames aan te pas gekomen (maar ook dit vraagt de nodige tijd en moeite).
Freya heeft 1 opname gemaakt. Hoe dit ongeveer in zijn werk is gegaan zie je hier beneden. Schattig, niet ?

Het gehele project heeft 10 dagen geduurd en het eindresultaat neemt 5 minuten van uw tijd in beslag.
Hier de link naar de MP3:
Alabama Song (Whiskey Bar)
Ik weet dat ik in herhaling val met het volgende zinnetje, maar dat maakt het niet minder waar:
I hope you enjoy !

Hier dan nog de foto van de opname van Freya:

Alabama Freya

Binnenkort (hopelijk toch) weer meer informatie over mijn huidig verhaal !

 


De rivier en het vlot.

Ik heb een probleem. Het is een serieus probleem. Zoals ik reeds heb aangegeven, ben ik aan mijn volgende verhaal begonnen. Ik wil echter een heleboel feiten op een rijtje hebben voor ik al te veel neerpen. Kwestie van ervoor te zorgen dat ikzelf weet wat de personages weten. Dat is een minimum, zou je denken. Nu is dat op zich nog geen probleem.
Ik ben dus begonnen aan een feitenboekje, waar ik alle feiten (die van belang zijn) probeer op te sommen. Dit is op zich een leuke fase, want het geeft de mogelijkheid om ongebreideld te verzinnen. Stilaan begint zo het kader te ontstaan waarbinnen het verhaal zich moet afspelen. Dat is nodigen het zou een handige leidraad moeten zijn. Dus dit op zich is ook geen probleem.
Wat is het probleem dan wel?
Tijdens het neerpennen van al deze feiten gebeurt er iets vreemd. Ik weet niet goed wat, maar het zorgt er voor dat ik niet kan/durf/wil verder schrijven aan het verhaal zelf.
Misschien is het omdat het kader te nauw is. Misschien is het omdat ik reeds te veel weet van wat ik zou moeten neerpennen en daarom de interesse ben verloren. Misschien zijn de feiten niet bevredigend genoeg en vind ik het niet meer de moeite om er nog aan te beginnen (of verder te werken in dit geval). Misschien wordt ik teveel bewust van de omvang van het geheel en denk ik al bij voorbaat al dat ik het gehele project toch niet aankan. Misschien is dit het leukste deel van het bedenk-proces en wil ik niet loslaten. Misschien is het iets wat niet in dit lijstje staat.
Zoals ik al zei, ik weet niet wat het precies is, maar het is niet de eerste keer dat dit gebeurt.
Voor mijn SF boek heb ik een gigantische opsomming aan feiten, maar amper tekst.
Ook nu dreigt dit weer te gebeuren.
ik heb meer zekerheid gekregen door mijn vorige verhaal (Paranoia), maar daar heb ik deze techniek niet gebruikt. Het project was ook net klein genoeg (en lineair genoeg) zodat dit niet nodig was. Bij het huidige verhaal heb ik zulk een feitenboekje nodig om iets consistent te kunnen produceren. Dat denk ik toch.
Misschien moet ik me van de consistentie even niets aantrekken. Ik ben immers schrijver en ik kan, indien dit noodzakelijk zou blijken, feiten in het verleden aanpassen. Voor zover het mijn eigen gecreëerde verhaal aangaat toch. Misschien moet ik het even loslaten en het verhaal laten vloeien. Dat is immers altijd een goed gevoel. Een verhaal dat, terwijl je het neerpent, stilletjes verder kabbelt, om dan in een aantal stroomversnellingen te geraken. Ik ben de man op het vlot en ik volg de stroom. Ik beschrijf de rivier, maar ik ben de rivier niet, ik ben louter diegene die de rivier bevaart.
Misschien moet ik niet langer van de kant staan kijken, misschien is het tijd dat ik terug op mijn vlot kruip. Maar er is altijd de angst om te verdrinken. Ik wil niet verdrinken. Ik wil veilig zijn. Maar dan weet ik dat ik nooit mijn doel bereik.
Ik moet de sprong wagen.

 


Mysterious Fly returns

Ik ben recentelijk bezig geweest met een aantal zaken.
In het echte leven behoort het plaatsen van een schommel (met uitkijktoren) tot één van de meer prestigieuze projecten. Maar dat staat los van wat ik wil beschrijvenop deze blog. Dus schakelen we over op de andere zaken.
Ik heb gewerkt aan het verder uitwerken van een nieuw verhaal. Maar het is niet simpel. Nooit gedacht dat het simpel zou zijn, maar dat betekent niets op het moment dat je voelt dat het niet simpel is. Iets weten en iets voelen zijn twee zeer verschillende zaken. Het uitwerken zorgt voor een goede vordering, maar het schrijven is echter even tot een gehele stilstand gekomen. Dat brengt me bij het volgende waar ik mee bezig ben geweest en meteen ook wat ik eigenlijk wilde vertellen in dit item.
Ik ben bezig aan een nieuw nummer.
Ik weet niet hoe lang het is geleden dat ik nog (in mijn eentje) een volledig nummer heb opgenomen.
Nu is het dus zover. Bas en gitaar zijn in orde. Drum moet nog serieus onder handen genomen worden en de zang moet nog volledig gedaan worden. Ik hoop dit weekend verder te kunnen werken. Maar je weet nooit of het echte leven daar geen stokje voor steekt.
Het is een cover, maar meer wil ik voorlopig niet prijs geven. Binnenkort (hoop ik toch) zal ik het wel voor download aanbieden via deze blog.
En zo probeer ik jullie, de lezers, te binden.
Hopelijk lukt dat een beetje… :-)

 


Zin in

Ik ben begonnen aan het nieuwe verhaal. Het zou kunnen uitgroeien tot een langer verhaal dan Paranoia. Zou kunnen, ik spreek met twee woorden, want ik ben voorzichtig met zulke uitspraken. Ik heb dat geleerd uit ervaring. Maar het is nog veel te vroeg om al pessimistisch te gaan doen. Positieve aspecten dus. Het verhaal heeft potentieel. Zowel inhoudelijk als in lengte. Ik heb er schrik van, omdat ik nog zoveel feiten moet vastleggen die een weerslag hebben op het gehele verhaal (en dus ook op het eerste hoofdstuk). Probleem hiermee is dat ik het eerste hoofdstuk al grotendeels heb geschreven. Ik heb het reeds een keer herschreven (kleine veranderingen aangebracht en een paar details aangepast en toegevoegd) en ik ga dat waarschijnlijk nog wel een keertje moet doen. Waarschijnlijk zelfs meerdere keren. De eerste keer herschrijven viel echter goed mee. Ik hoop dat hetzelfde geldt voor de volgende keren. Afwachten dus. Ik vrees echter nog voor iets anders. Consistentie. Het lijkt me verdomd moeilijk om doorheen heel het verhaal een consistentie te waarborgen. Dat heb ik reeds gemerkt met Paranoia en nu merk ik het nog veel harder. Nu al en ik heb slechts weinig geschreven. Oeps… Ik zou positieve zaken opsommen. Hm. Laat me even denken. Ik hoop een goede karakterschets te kunnen creëren, voor meerdere personages zelfs. Wat ik ook merk is dat ik nog sterk naar mezelf neig wat betreft de personages. Ook wat betreft omgeving, zijn er vele raakvlakken met mijn eigen omgeving. Dit gaat waarschijnlijk zelfs in een aantal details sluipen. Ik hoop echter toch ook een zekere afstand te kunnen bewaren. Meer dan in Paranoia alleszins, maar daar was het net een deel van de stijloefening, dus Paranoia is een beetje een speciaal geval in deze.
Eerste werk is het grote verhaal vast leggen en een aantal belangrijke zaken uitklaren voor mezelf. Dan pas kan ik echt beginnen aan een definitieve versie. Dat is echter moeilijker dan het lijkt. Of, iets eerlijker en persoonlijker: ik vind dat moeilijker dan verwacht.
Moeilijkheden die ik verwacht: Dialogen, die voor mij moeilijke gevallen zijn en nog even zullen blijven. Originaliteit, wat moeilijk zal blijken aangezien ik me op bestaande films (boeken) baseer; enkel het basisidee, maar toch. Consistentie, maar daaar hadden we het al over. Tijd, waar ik nooit genoeg van heb en waar ik steeds minder van lijk te hebben. Moed, om het vol te houden, al heb ik daar minder schrik van sinds Paranoia. En alle moeilijkheden die ik niet kan bedenken, maar zonder twijfel toch zullen opdoemen.
Wat echter echt belangrijk is: Ik heb er zin in.
Ik heb er zin in!