Invloeden

Zo vaak denk ik: “Dat kan beter.” Soms denk ik zelfs: “Dat zou ik beter kunnen.”
Onmiddellijk gaat mijn geest aan de slag met het gegeven en bedenk ik wat ik zou veranderen om het inderdaad beter te maken. Soms kan ik me er niet van losmaken en blijven die gedachten rondspinnen. Die gedachten spinnen een verhaal, steeds meer details worden toegevoegd aan het web, tot er een kluwen ontstaat. Als bedenker heb je een tweeledig zicht op het kluwen. Het eerste is het overzicht, de blik die ik werp op het gehele web. Het web bestaat in het begin uit niet meer dan een paar draden, maar de gedachtespinnen doen hun best om er steeds nieuwe paden aan toe te voegen, totdat er een uitgebreid web zichtbaar wordt. Het tweede zicht is het perspectief dat ik de ontvanger (in mijn geval meestal lezer) biedt. Hierin wordt vaak over een van de beschikbare webdraden gewandeld. Onderwijl doe ik mijn best deze draad zo goed mogelijk te beschrijven. Soms wordt de ontvanger een zicht in perspectief geboden, maar nooit is het mogelijk om hem een zicht op het gehele web aan te bieden. Toch wil je als bedenker de ontvanger een zo duidelijk mogelijk beeld schetsen van het web door zo veel mogelijk van de draden te beschrijven. Soms is het web interessant, ondanks dat de draden slecht worden beschreven. Soms worden de draden fantastisch beschreven, maar is het web zo lek als een zeef. Heel soms worden draden fantastisch beschreven en blijkt ook het web geweldig. Of zonder beeldspraak levert dit het volgende op: Een goed verhaal, dat slecht wordt verteld. Een slecht verhaal, maar op een aangename manier gebracht. En de meest zeldzame: Een goed verhaal op een goede manier gebracht. Dit brengt me bij het volgende waar ik regelmatig mee te kampen heb:
Soms bewonder ik verhalen die op me af komen. Dan ontstaat ergens diep in mij de drang om iets soortgelijks te doen. De magie die ik ervaar, wil ik delen. Als ik lang genoeg betoverd ben, dan uit zich dat door regeneratie. Ik wil eenzelfde web maken. Vaak zie ik dan een overzicht van mijn web en doemen de beschrijvingen van enkele draden in mij op. In plaats van de gedachte “Dat kan beter”, denk ik dan: “Hey, zoiets kan ik ook!” Wederom beginnen mijn gedachten te spinnen aan een web. De kleine spinnetjes in mijn hoofd is slechts zelden rust gegund. Jammer genoeg zijn er niet zo heel veel spinnetjes en krijgen ze zelden kans om een web te voltooien.
Maar spinnen doen ze!

 


De nachten

We glijden zachtjes van de herfst in de winter. De temperatuur schommelt rond het vriespunt. De wind blaast de koude lucht lucht rond onze oren. De gezelligheid van de kerstperiode duikt her en der al op. De eerste sneeuw hebben we al achter de rug en de nachten worden steeds langer en langer.
Nee, toch niet.
Laat ik opnieuw beginnen…
Iets meer dan een maand oud, veertig dagen om precies te zijn, is mijn eerste zoon, tweede kind. Freya, onze twee jaar oude dochter, vertoont geen sporen van jalouzie. Integendeel zelfs, ze is ongelofelijk lief voor haar kersverse broertje. Ze is een beetje onstuimig af en toe, maar dat is dan weer geheel normaal voor haar leeftijd. Noah doet alles wat past bij zijn leeftijd: Eten, slapen, pampers vullen, boeren laten, rondkijken en… gillen. Ik heb even getwijfeld tussen schreeuwen en gillen, maar ik denk dat gillen een betere omschrijving is van het geluid dat hij produceert. Het begint meestal wel met schreeuwen, maar al vrij snel schakelt hij over naar gillen. Hij doet dit jammer genoeg niet enkel overdag, maar hij doet dit even vlijtig in het midden van de nacht (meestal tussen 3 en 6). Het slaap tekort is echter chronisch doordat er slechts weinige momenten zijn waarop we kunnen bijslapen en dus worden de nachten korter en korter.