Winterslaap

De schrijver in mij is even met vakantie.

Of tussen de sterren op zoek naar een nieuwe muze.

Misschien houdt hij een gezellige winterslaap. Buikje vol en oogjes dicht.

Of hij bevindt zich op de bodem van de oceaan, de voeten vastgegoten in een betonnen blok. Zijn lichaam ondergaat het eindeloze wiegen van de stroming.

Het echte leven nabootsen door virtuele situaties te manipuleren die bedacht zijn door de makers van games, in het volle besef dat het volledig namaak is en overtuigd zijn dat het net daardoor boeiender is.

Verloren in de tijd. Trappelend probeert hij te achterhalen niet waar, maar wanneer hij is. Om tot het kille besluit te komen dat ook hij het niet weet.

Vastgeketend aan een koude stenen muur in een kerker waar nooit daglicht kan binnendringen. De wreedste martelingen ondergaan en, nog erger, anderen dezelfde martelingen zien en vooral horen ondergaan.

Op een vliegtuig, in eerste klas, de beentjes onderuit, sippend van een cocktail te wachten tot de vakantiebestemming bereikt wordt.

In de sauna, zwetend, het lichaam ploeterend terwijl het zich toch in volledige rust bevindt.

Fietsend tussen de bomen, de pedalen steeds weer rond trappen, terwijl vocht parelend op het voorhoofd de dreiging uit in zijn ogen te zullen lopen.

Ziek in bed. Warmwaterkruik aan zijn voeten en de glazen thermometer in de mond. De onvermijdelijke rode neus kan niet ontbreken in dit plaatje.

De ultieme personificatie van een zak aardappelen betrachten door in de zetel te hangen, naar televisie te staren, onderwijl druipt uit een mondhoek een sliert kwijl.

Achter de grasmachine hobbelend, zuchtend, steunend en kreunend en zelfs af en toe een poging wagend tot een combinatie van twee of zelfs een keertje alle drie.

Bloggend . . . ??

???

??

(Ondertussen wordt het snurkende geluid van de schrijven in winterslaap steeds luider)