Wolkjes

Waar zat ik met mijn gedachten? Te denken dat ik het allemaal wel zou kunnen. Hoe heb ik ooit zo naïef kunnen zijn? Het is immers zoveel eenvoudiger om in het zoete gras te gaan liggen en kijken hoe… de blauwe hemel aan me voorbij schuift? Er zijn immers geen wolkjes. Zelfs niet van die schattige schaapachtige dingen. Een strakblauwe hemel. Ik zou natuurlijk een beetje vals kunnen spelen; vertellen dat er wel donzige wolkjes drijven. Dat draagt immers bij aan de sfeer die ik probeer te scheppen. Mijn naïeve zelve ligt dus in het geurende gras te staren naar Altocumulus wolken, te denken dat geen enkele actie van mij ook maar iets teweeg brengt dat echt de moeite is. Een beetje het gevoel dat ik verwacht dat mensen in hun midlife crisis hebben, maar bij mij dan hopelijk toch zonder in het midden van mijn leven te zitten. Ondertussen dwalen mijn gedachten af naar de wolken. Ik vind het moeilijker dan ik had gedacht om de niet bestaande wolken in leven te houden en terwijl filosofisch te doen over mijn leven. Het is alsof er een grote pijp is naar mijn filosofische overpeinzingen, een beetje zoals een oliepijpleiding. Daarnaast staat bevindt zich een dun pijpje naar de wolkjes, vergelijkbaar in grootte met een waterleiding zoals ze in huis liggen. Alleen staat die kleine waterleiding onder druk, waardoor het veel weg heeft van een fontein. Uit de grote pijpleiding daarentegen sijpelt af en toe een druppeltje. Heel mijn redenering onderuit gehaald, er is geen plaats voor de gedachten die er zouden moeten zijn. Zelfs binnen in mijn geest is het veel eenvoudiger te denken over hoe imaginaire wolkjes schijven over het hemelse gewelf dan aan wat er werkelijk in mij omgaat. Het is niet geheel zeker of ik wel wil weten wat er in mij omgaat. Ontkenning. Onderdrukking. Dwangmatig negeren door overmatig aandacht te schenken aan onbelangrijke details.
De vraag is natuurlijk welk effect dit heeft op de gemoedstoestand van een mens.
Maakt het me gelukkiger?
Maakt het me kapot op langere termijn?
Ik weet het niet.
En ik geef er geen ene kloot om.
Ik bedenk hoe de wolkjes zachtjes verder glijden over het blauwe tapijt.