Twee redenen om wel te schrijven.

  1. Het zit in me.
  2. De personages, de werelden, de details, de ideeën, de conflicten, het mysterie, kortom, de verhalen. Het zit diep in me en zal niet zomaar verdwijnen, ongeacht hoeveel ik schrijf.

  3. Het moet er uit.
  4. Niet altijd, maar ontegensprekelijk moeten die gedachten er regelmatig uit. Als een hond die toch af en toe nodig een verlossende wandeling nodig heeft, zo dien ik af en toe ook een beetje verlost te worden.

 


10 Redenen om niet te schrijven

  1. Geen zin.
  2. Dit is de allesomvattende; te moe, geen tijd, geen puf, ik wil liever iets ontspannends doen (in plaats van inspannend), ik ben een lamzak, ik heb betere dingen te doen (yeah right), …
    Dit is waarschijnlijk het meest gebruikte en steeds voorradige excuus.
    Er is zoveel te doen en zo weinig tijd. Waarom dan tijd en energie steken in het neerpennen van wat woorden.

  3. Herlezen en herwerken is niet leuk.
  4. Steeds dezelfde woorden, hetzelfde verhaal dat ik reeds zo goed ken. Ik wil niet constant bezig zijn met iets wat ik al gedaan heb. Ik wil liever nieuwe dingen schrijven.
    Toch is dit een nodig proces voor (langere) teksten.
    I get bored easily. (Even by myself)
    By the way; typfouten zijn een merde.

  5. Niemand is geïnteresseerd.
  6. Ik schrijf en ik schrijf. Ik schrijf vervolgens nog wat.
    En zo heel af en toe leest iemand iets.
    Die dan zegt dat het wel goed is.
    Ik kijk strak, maar inwendig fronsen mijn wenkbrauwen tot boven mijn haarlijn.
    En ik schrijf.
    En ik schrijf…

  7. Het is niet origineel.
  8. Ik weet waar ik mijn inspiratie vandaan haal en daardoor merk ik ook de gelijkenissen op.
    Soms stoort me dat.
    Toegegeven, op andere (euforische) momenten, denk ik dat ik net de beste grap heb bedacht.
    Om die 5 minuten later alwaar vergeten te zijn.

  9. Het grotere geheel ontsnapt me vaak.
  10. Ik bedenk graag hele epossen in gedachten.
    Ik schrijf graag (korte) hoofdstukjes.
    Die twee op een logische manier aan elkaar knopen is echter niet zo eenvoudig.
    De ‘flow’ van het geheel moet goed zitten en dat lukt me niet.
    Bovendien vind ik vaak niet de moed om de verschillende hoofdstukken te schrijven, net omdat ik schrik heb dat ze niet passen.
    Het is een puzzelstuk van 10000 stukjes, maar je kan er steeds maar 20 zien en je kan er hoogstens 10 onthouden.

  11. Het kost teveel tijd.
  12. Het schrijven van een boek kost waarschijnlijk meer dan een jaar tijd.
    Niettegenstaande dat ik al meerdere jaren aan het zagen ben, denk ik toch steeds dat het me niet lukt alleen al omwille van de tijd die het kost.
    Ergens wel grappig en een tikkeltje contradictorisch.
    Maar zo zijn gevoelens vaak.

  13. Het is de moeite niet waard
  14. Als ik er al ooit in slaag om een boek te schrijven, dan krijg ik het aan de straatstenen niet versleten. Zie ook puntje 3.
    Niemand zit te wachten op een zoveelste middelmatig stukje pulp.
    Ik ook niet.

  15. Epos over hoofdstuk.
  16. Ik bedenk graag epossen. In mijn hoofd spelen hele avonturen zich af. Over and over again.
    Op weg naar huis, in de auto of ‘s morgens in bed, al dagdromend op een bankje, terwijl ik wandel in mijn eentje, steeds beleef ik de meest fantastische dingen of bedenk ik hele werelden.
    Dat is zoveel leuker dan die verhalen ook daadwerkelijk woord voor woord neer pennen.
    Het geschrevene overtreft nooit wat zich in gedachten bevindt.

  17. Consistentie is onmogelijk
  18. Hoe zorg ik ervoor dat ik mezelf niet tegenspreek. Zie ook puntje 6; hoe kan ik alle (nodige) details onthouden als ik er zo lang over doe.
    Hier speelt ook puntje 2 mee; om consistentie te verkrijgen is het nodig om te herlezen en herwerken. En dan bestaat nog steeds de kans dat er fouten in zitten.
    Ik weet het; zelfs uitgegeven boeken kunnen hier last van hebben, maar dat bewijst allen mijn punt maar: this is a tough nut to crack en ik ben net de notenkraker verloren.

  19. Al wat ik lees is zoveel beter.
  20. Kan ik kwaliteit leveren ?
    Geloof ik genoeg in mijzelve?
    Bestaat er voor mij een plaatsje? Een plaastje voor mij, terwijl ik zelf een vrij eigenaardige smaak heb?
    Hier speelt ook puntje 4 mee; Is mijn inspiratiebron niet veel beter dan wat ik ooit uit mijn pen kan laten vloeien?

  21. The end
  22. Ach, om met de woorden van iemand anders af te sluiten:
    Well what’ll I do now?
    Go to sleep.
    Pull the pud.
    We need new pornos.
    Well, I guess I’m still writing…

 


Lotje

Lap.

Ik heb al bijna een jaar niet meer van mijzelve laten horen. Toch niet op deze blog. Beslist mijn vrouw dat zij er wel eentje wil starten…

Dat heb ik weer.

Laat ik het positief bekijken… Het is misschien een motivatie (ik ga me toch niet laten doen door mijn vrouw zeker…) :-)

Nou ja, ik zou zo zeggen: Go check it out:

http://lotje.lichteeuforie.be

Veel plezier !!