The Burroughs

Koning Winter staat voor de deur.
Tijd om de deur te sluiten.
De boekenbeurs staat ook voor de deur.
Tijd om de deur uit te gaan.

De centrale verwarming heeft het af laten weten en daardoor waren we aangewezen op de houtkachel. Dit geeft een speciaal soort warmte. Het soort warmte dat een mens tot in zijn botten verwarmt. Een gezellige warmte.
Elk jaar is dit bij mij het tijdstip waarop nostalgie boven komt drijven. De boekenbeurs kan dan ook niet beter getimed zijn. Zoals ook weer elk jaar, begint het dan te kriebelen.

Lang geleden ben ik begonnen aan een verhaaltje. Het was niet zomaar een verhaal, geen kattepis, maar een echt Verhaal. Nu is het zo dat een Verhaal niet zomaar tot stand komt. Het vraagt tijd (heb ik niet), doorzettingsvermogen (nog minder) en een ongebreidelde fantasie (hmmm, het kan nog goedkomen). Bovenal vergt het werk (van het soort dat ik niet presteer). Oh ja we missen nog een ingrediënt.
Een universum.
Zoals ik al zei, ik ben begonnen aan het verhaaltje. Misschien dat het ooit tot een Verhaal uitgroeit, maar daar zijn we nog niet. Wat ik wel heb is het universum. Het is verre van af, maar het bestaat.
Het universum heb ik ‘The Burroughs’ genoemd. Zo zou het Verhaal ook gaan heten.
Het verhaal kent zijn oorsprong ergens in september 2008.
Het originele idee was het geheel neer te pennen in een blog (speciaal voor dat doel gecreëerd).
Daar ben ik al vlug vanaf gestapt, omdat ik het perspectief wilde veranderen. Niet schrijven vanuit het ik-standpunt, maar de derde persoon, waar een blog niet echt geschikt voor is.
De eerste paar hoofdstukken zijn dan stilletjes tot stand gekomen, weliswaar over lange tijd gespreid. Maar op zich geeft dat niet, want dat gaf de kans om het universum uit te denken.
Dit uitdenken blijft voor mij onoverkomelijk. Ik kan het absoluut niet laten (en dat wil ik ook niet). Tijdens het laatste hoofdstuk, ontmoet mijn hoofdpersonage een ander personage.
Dankzij dat personage, heb ik het gehele universum overhoop gehaald.
Schijfwereld.
Mensen die me kennen, weten dat ik een fan ben van Schrijfwereld (en bij uitbreiding ook van Terry Pratchett).
Ik heb een verhaal geschreven in mijn eigen universum, maar in de stijl van Schijfwereld. Okee, misschien niet helemaal in de stijl van, ik hoop immers dat mijn eigen stijl herkenbaarder is. Desalniettemin is Schijfwereld een inspiratiebron geweest voor dat nevenverhaal. Ik was echter onmiddellijk verknocht aan het verhaal en aan de bijhorende stijl.
Ik heb niet veel later besloten om het gehele universum om te toveren (haha… toveren… Schijfwereld… hilariteit alom…) naar deze stijl. Toch blijf ik ook trouw aan mijn eigen universum. Mijn universum is een reële wereld.
Niet de hedendaagse wereld, zoals we die kennen, maar er komt niets bovennatuurlijk in voor (geen toverij, geen fantasy elementen en geen (of toch een minimum) aan SF elementen).
Reeds meerdere keren heb ik aan die beslissing getwijfeld. Schijfwereld is immers niet de enige inspiratiebron. Ik ben, dankzij de strips, ook in de wereld van ‘De Donkere Toren’ terecht gekomen. De strips zijn fenomenaal en ik hoop ooit eens aan de boeken te kunnen beginnen.
Mijn universum is een toekomstige wereld, waarin het overgrote deel van de mensheid is gestorven. Deze ramp is reeds enkele honderden jaren geleden gebeurd, maar heeft wel verregaande gevolgen.
Alhoewel het verhaal zich in de toekomst afspeelt, zou het ook een alternatief verleden kunnen zijn (voor het grootste gedeelte – niet volledig). Aangezien niemand nog de ingewikkelde technologieën van voor de ramp begrijpt, zijn deze grotendeels verloren gegaan. The Burroughs is een gigantische kuststad, die slechts voor een klein deel bewoond is (mensheid is grotendeels iutgestorven – remember?).
Mijn hoofdpersonage is een boer van het platteland die noodgedwongen naar deze stad verhuisd. Hij is er nog nooit geweest en ergens vreest hij zelfs dat het slechts een mythe is (Zulk een stad zoals aan hem beschreven werd , kan toch niet heus bestaan?).
Het verhaal zou simpel zijn van opzet. Een reisverhaal met doel. Dit is een beproefde formule, wederom ook in de serie van Schijfwereld (De Kleur van Toverij & Dat wonderbare licht), maar ook Lord of the Rings en nog zovele andere. Dit heeft voor de schrijver een groot voordeel: slechts 1 verhaallijn. Wat al moeilijk genoeg is.
Alhoewel na het neven-verhaal niets meer is geschreven, is dit universum steeds uitgebreider geworden.
Meer nog, ik voel er soms meer voor om verder te gaan met dat neven-personage en minder met het originele verhaal. Langs de andere kant is het originele verhaal wel veel verder gevorderd in mijn gedachten.

Ik heb een tijdje weinig gelezen (boeken – strips daarentegen weer wat meer), maar ik ben nu weer begonnen in een van de delen van Schijfwereld en ik hoop daar een beetje de moed en zin on te vinden om het weer aan te pakken.
Met wederom een winter in aantocht, bestaat de kans dat er weer iets gebeurd. Veel zal het niet zijn, maar alle beetjes helpen.
Anyway, ik heb toch weer een verschrikkellijk lange post voor op mijn blog.
Ah ja, iedereen die geïnteresseerd is in het neven-verhaal moet me maar een mailtje sturen.
Ik beloof niks, maar er bestaat een kansje dat je het wel te lezen krijgt dan.

 



This entry was posted on Tuesday, October 25th, 2011 at 22:38 and is filed under Boek, Lezen, Schrijfproces, The Burroughs. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

Related Posts

  • No related posts found.

Leave a reply