Gelukkig is ze niet normaal

Leuke titel, nietwaar?

Dat is de titel van deel 8 in de serie ‘Lichte Euforie’.

Onlangs nog een berichtje gepost op deze blog en vandaag bijna vier uur bezig geweest om deel acht in de serie neer te pennen. Een 2500 tal woorden. ongeveer 12 woorden per minuut. Binnenkort zal ik eens neer pennen waar het in die serie om draait. Aangezien ik deze blog (en site) ernaar vernoemd heb, is het misschien ook eens de moeite om wat achtergrond neer te pennen over de originele serie. De serie waar ik dus vanavond het achtste deel heb geschreven. (Valt het op dat ik nogal trots op mijzelve ben?)

Dat is een van de voordelen van schrijven. Het kortstondige moment van gelukzaligheid en voldoening. Een roes waar ik me nu nog in bevind.

Nog een detail meegeven. Dit verhaal is wederom geheel op dezelfde wijze tot stand gekomen als het overgrote merendeel. Daarstraks het basisidee voor het begin van het verhaal gevormd. Vanavond aan begonnen, met niet meer dan dat basisidee. De rest is ter plekke tot stand gekomen. Wederom met het soort twist op het einde dat ik een beetje als mijn signatuur beschouw.

Tot stand gekomen al luisterend naar Puscifer. No music for the masses, denk ik, maar wel verschrikkelijk goed.

En nu met z’n allen: Hiep Hiep…

 

HOERAAAAA

 



This entry was posted on Friday, October 28th, 2011 at 00:01 and is filed under Boek, Lichte Euforie, Muziek, Schrijfproces. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

Related Posts

  • No related posts found.

Leave a reply